้าง
ปั้ายแนวขวางของโรงเตี๊ยมร้านยาซึ่งเคยแขวนไว้กลับตกลงมาแตก เป็นเสี่ยง หน้าต่างฉลุลายของหอนางโลมทั้งหลายถูกทะลวงเป็นรูโหว่พังยับเยิน ธงปั้ายร้านอาหารที่เคยโบกสะบัดถูกลมโหมพัดจนร่วงลงมา คลี่บนพื้น เต็มไปด้วยรอยเท้าสกปรกด่างดำ…
เซียวติ้งเฟยเห็นจางเจอในตอนนั้นเองอีกฝั่ายเข้าไปยังร้านสุราอันว่างเปล่า ประตูหน้าต่างอ้ากว้าง โต๊ะ เก้าอี้ล้มระเนระนาด ถ้วยชามแตกกระจายเกลื่อนพื้น แต่ท่ามกลางความวินาศนั้นกลับมีพื้นที่ซึ่งสะอาดเรียบร้อยอยู่ตำแหน่งหนึ่ง
โต๊ะเหลี่ยมหนึ่งตัว สุราขาวหนึ่งถ้วย
ใต้เท้าจางนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเดียวดาย ดื่มสุราปั้านหนึ่งช้า ๆ ลำพัง นั่งอยู่ครู่ใหญ่ถึงค่อยลุกวางค่าสุราลงบนโต๊ะต้อนรับฝุั่นเขรอะก่อนจะเดินออกมา
บนถนนซึ่งมีสายลมพัดผ่าน ไม่มีคนเดินเหินสักรายภาพเมืองร้างเสมือนเป็นภาพฝันฉากหนึ่ง
ทว่าจางเจอยังคงเป็นเช่นวันวาน เขาเดินผ่านพื้นที่เปลี่ยวร้าง เลี้ยวเข้าไปในที่ตรอกเงียบสงัดกล่าวคำว่า “ข้ากลับมาแล้ว” หน้าประตู ก่อนจะก้มศีรษะผลักประตูเข้าไป
เมืองหลวงในวันนั้น วาตะเมฆาหลอมรวมอันตรายเกิดทั่วทุกระแหง ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นนับพัน
คนที่ยังรักชีวิตอาจหลบหนีแตกฉานซ่านเซ็นหรือไม่ก็ซ่อนตัวอยู่ในบ้าน
ต้องเป็นคนแบบใดกันที่ในวันแบบนั้นยังจะเสาะหาร้านสุราไร้ผู้คน นั่งดื่มเหล้าชามหนึ่ง ทิ้งเงินค่าสุราไว้ แล้วค่อยกลับบ้านเหมือนปกติไม่เปลี่ยนแปลง
ช่วงเวลาดังกล่าว เซียวติ้งเฟยยังตะ
