เอง ในท้องพระโรงกลับบังเกิดเสียงหัวเราะยินดี “ฮ่า ๆ ๆ ฮ่องเต้ตายแล้ว!ฮ่องเต้น้อยก็ตายแล้ว! ตราหยกแผ่นดินในที่สุดก็ตกอยู่ ในมือข้า!”
ทุกคนพลันตกตะลึงไปชั่วครู่
ท่ามกลางความขัดแย้งที่ทั้งสองฝั่ายแทบจะลงมือไม่ยั้ง อึดใจนั้นต่างพากันหันมองตำหนักไท่จี๋
ไม่ทราบว่านซิวจื่อเข้าไปถึงบัลลังก์ตั้งแต่เมื่อใด เขายืนอยู่หน้าโต๊ะของฮ่องเต้ ถือตราหยกแผ่นดินที่แกะสลักอย่างวิจิตร!
ไม่มีใครรู้ว่าเข้าไปได้อย่างไร
พวกเขายังคงมองเห็นว่าบาดแผลบนร่างเขามีเลือดออก ลูกธนูยัง ไม่ได้ถูกถอนหมดสมบูรณ์แต่เขากลับไร้ท่าทีแยแส หัวเราะร่าราวกับ สมปรารถนา ทั้งยังก้าวขึ้นไปยังบัลลังก์มังกรทันที!
ยามเห็นตราหยก เจียงเสวี่ยหนิงชะงักไปพักหนึ่ง
ของชิ้นดังกล่าว นางคุ้นเคยจนไม่อาจคุ้นไปมากกว่านี้อีก…
นางไม่ทันสังเกตว่าเยี่ยนหลินซึ่งยืนอยู่ข้างกายก็กำลังจ้องมองมัน สายตาเผยความเจ็บปวดยากจะบรรยาย
ขณะนั้นเอง เยี่ยนหลินก็ก้มหน้า ถือกระบี่ก้าวเข้าไปในตำหนัก
ว่านซิวจื่อกำลังจะขึ้นนั่งบนบัลลังก์มังกร
เยี่ยนหลินยกเท้าถีบเขาลงมา มือหนึ่งคว้าตราหยกแผ่นดินที่เขากุม แน่น ส่วนอีกมือแทงกระบี่ยาวทะลุต้นคอของอีกฝั่ายจากด้านหลัง!สีหน้ายินดีแทบคลั่งของว่านซิวจื่อยังไม่จางหายด้วยซ้ำ
กระทั่งมือของเขาก็ยังคงเอื้อมหาบัลลังก์มังกร
เยี่ยนหลินกลับกระชากกระบี่โดยไร้ไมตรีโลหิตในกายอีกฝั่ายที่ยัง เหลือไม่มากจึงไหลทะลัก ย้อมฐานบัลลังก์มังกรจนแดงฉาน
เหตุเ
