าบีบบังคับ ใช้แผนต้นหลี่ตายแทนต้นท้อให้ไปสละชีพในทัพกบฏเพื่อแลกกับความปลอดภัยของคนตระกูลเยี่ยน!ทว่าคำพูดนี้พอเสิ่นเจี้ยได้ฟัง กลับเสมือนมีหมอกพร่ามัว
เขาไม่เข้าใจสักนิดว่าเสิ่นหลางกำลังพูดเรื่องอะไร
นับแต่คมดาบของเสิ่นหลางแทงทะลุร่างเซียวไทเฮา สมองของเขาก็คล้ายบังเกิดเสียง ‘ตูม’ อื้ออึง แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเกิดอันใดขึ้น
เสิ่นเจี้ยทราบมาตลอดว่าตนเองกับเสด็จพี่ฮ่องเต้และเซียวไทเฮา ไม่ใช่บุคคลประเภทเดียวกัน แต่เขาก็นึกว่าขอเพียงยังมีสายสัมพันธ์ทาง สายเลือด ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ถึงขั้นเข่นฆ่ากันเอง!กระทั่งตอนเซี่ยเวยเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้น ตนยังไม่คาดคิดด้วยซ้ำว่า สิ่งที่อีกฝั่ายพูดจะเกิดขึ้นจริง
แต่บัดนี้…
เขารู้สึกเหมือนเสด็จพี่ฮ่องเต้ซึ่งยืนอยู่ตรงหน้ากลายเป็นเดรัจฉานกระหายเลือด ชั่วขณะนั้นพลันปลุกความกล้าหาญที่มีอยู่ไม่มากออกมา ก้าวเข้าไปผลักอีกฝั่าย “ทรงทำอะไรลงไป?!”
เซียวไทเฮาเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย
คำพูดอันสูงส่งของเสิ่นหลาง นางรู้สึกเหมือนเป็นการเสียดสีครั้งใหญ่!
เสิ่นเจี้ยคุกเข่าประคองนางไว้ในอ้อมกอดร้องเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เสด็จแม่ เสด็จแม่!”
น้ำตาของเซียวไทเฮาไหลรินจากดวงตาทั้งสอง
เมื่อถึงคราวใกล้ตายนางกลับหดหู่จนหลุดหัวเราะ ไม่ทราบเช่นกันว่าหัวเราะเยาะสวรรค์อันเหลวไหล หัวเราะเยาะให้สิ่งที่เรียกว่าสายสัมพันธ์ เชื้อพระวงศ์ หรือเยาะหยันความน่าเวทนาของตนเอง “ฮ่า ๆ ๆ กรรม ตามสนองกรรม
