องว่านซิวจื่อเซี่ยเวยก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น โดยไร้วี่แววจะโต้แย้ง!
สายตาของเซียวซูหยุดอยู่ที่เซี่ยเวยและเจียงเสวี่ยหนิงซึ่งยืนข้าง ๆ เขา ก่อนเบนสายตาแฝงความสับสนงุนงงไปยังเซียวติ้งเฟย
‘ติ้งเฟยซื่อจื่อ’ ผู้แสนเกียจคร้านไม่เอางานเอาการอะไรเลยตั้งแต่ ‘กลับคืนเมืองหลวง’คล้ายรับรู้ได้ถึงสายตาของนาง เขาจึงส่งยิ้มที่ดูสดใสกว่าปกติมาให้
สวรรค์รู้ดีว่าตลอดสองปีมานี้เขาสร้างความเดือดร้อนอะไรให้ตระกูลเซียวไว้บ้าง!
วุ่นวายจนหาความสงบไม่ได้แม้แต่วันเดียว!
มิหนำซ้ำเดิมทีตระกูลเซียวก็มีชื่อเสียงไม่ใคร่จะดีนัก เมื่อต้องมาเจอ การเหยียบย่ำทำลายซ้ำเติมจากเขาก็ยิ่งตกต่ำจนชาวบ้านร้านตลาดพากันสาปส่ง!
แต่แล้วตอนนี้ เขากลับลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้มกว้าง ทำทีประสานมือคารวะอย่างสง่างามต่อหน้าทุกคน ก่อนกล่าวด้วยความกระดากว่า “ต้องขออภัยด้วย อันที่จริงตอนนี้ข้าก็มีชื่อว่าเซียวติ้งเฟยนั่นแหละ เพียงแต่เป็นชื่อที่เซียนเซิงไม่ต้องการแล้วจึงมอบให้ตั้งแต่ตอนเจอกันเมื่อหลายปีก่อน ข้ามาคิด ๆ ดูแล้ว ความจริงพวกท่านก็ไม่ได้ตามหาผิดคนอะไรนี่ แต่ก็นะ สองปีมานี้ข้าอาศัยอยู่กับพวกท่าน เล่นสนุกและใช้จ่ายเงินของพวกท่าน มาตลอด ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ !”
เซียวหย่วนฟังจบก็โมโหหวิดจะกระอักเลือด!
เซียวเยี่ยผู้อายุยังน้อยถึงกับอ้าปากค้าง
ใบหน้างดงามเรียบร้อยของเซียวซูยิ่งเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับแดง อัปลักษณ์ถึงขีดสุด!
ขุนนางทั้งราชสำนักตกตะ
