ลึงไปตาม ๆ กันเซียวติ้งเฟยคนนี้ที่แท้ก็เป็นตัวปลอม!
แลเห็นติ้งเฟยซื่อจื่อนั่นเดินเอ้อระเหยลอยชายเข้าไปหยุดตรงหน้า เซี่ยเวย แล้วพูดยิ้มๆ ว่า “เป็นอย่างไร ข้าไม่ได้ทำให้ชื่อแซ่นี้ต้องมัวหมองเลยใช่หรือไม่ ที่บอกว่าจะสั่งสอนเจ้าคนชั่วเหล่านี้ข้าก็ทำให้แล้วนะ แต่ น่าเสียดายที่สองปีมานี้ท่านไม่ได้อยู่เมืองหลวง พลาดละครฉากเด็ดไป หลายฉากแน่ะ! แต่ถึงจะไม่มีคนดู ข้าก็ตั้งใจแสดงสุดฝีมือเลย!”
เซี่ยเวยเผยรอยยิ้มบาง “ไม่เสียชื่อ”
มุมปากของเจียงเสวี่ยหนิงกระตุกเบา ๆ
เซียวติ้งเฟยสังเกตเห็นนางมาตั้งแต่ต้น ครั้นมีสาวงามที่ไม่ได้เจอนานมาอยู่ตรงหน้า ทั้งยังพิลาสพิไลจนน่าทึ่ง เขาจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปขยิบดวงตาขี้เล่นแฝงแววเกี้ยวพาราสีส่งให้เจียงเสวี่ยหนิงอย่างลืมตัว
เจียงเสวี่ยหนิงยังไม่ทันตอบสนอง เซี่ยเวยก็ตวัดสายตาอันเรียบเฉย มาทางเขา
เซียวติ้งเฟยสั่นสะท้านทันที
เขารีบดึงสายตากลับ หยัดแผ่นหลังตรงแหน็วแล้วค่อย ๆ ก้าวถอย ออกไปอยู่ข้างหลี่ว์เสี่ยนที่ยืนอีกด้านหนึ่งมาตลอดแต่โดยดี
หลี่ว์เสี่ยนไม่ได้เปล่งวาจา
ทุกคนที่นี่เมื่อได้เห็นสถานการณ์นี้ ใครบ้างเล่าไม่เข้าใจ
เซียวหย่วนนึกถึงความคับแค้นที่จุกอกมาตลอดสองปีแล้วก็เดือดดาลตัวสั่นเทิ้ม ชี้นิ้วหาเซี่ยเวยพร้อมตะคอก “ที่แท้ทั้งหมดก็เป็นแผนการของ เจ้า! แม้แต่ไอ้เศษสวะคนนี้เจ้าก็จงใจส่งมา! เจ้า เจ้า…”
เซียวติ้งเฟยกลอกตาใส่เขา
ชั่ววูบหนึ่งนึกอยากจะสวนว่า “มารดาเ
