ไหลทะลัก ย้อมขั้นบันไดหินอ่อนสีขาวให้แดงฉาน
ปิตุฆาต!
ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงจนพูดไม่ออกไปตามกัน
เสิ่นหลางซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายยิ่งโกรธแค้นเหลือจะกล่าว
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขายิ่งอยู่ไม่ติดหาใช่การตายของเซียวหย่วนไม่ แต่เป็นคำสั่งของเซี่ยจวีอันที่มีต่อสมุนข้างกายสองสามคนขณะกำลังยิงเกาทัณฑ์ ต่างหาก!
เซียวซูคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเซี่ยเวยจะกล้าลงมือต่อหน้าคนตั้งมากมาย!
เซียวเยี่ยเองก็ตะลึงงันอยู่นาน และด้วยนิสัยบุ่มบ่ามที่ไม่อาจปิดบัง ความรู้สึก เมื่อเห็นภาพตรงหน้าความโกรธแค้นก็โหมทะยาน พลันพุ่งตัวเข้าไปหาเซี่ยเวย “เจ้าฆ่าพ่อข้า วันนี้ถึงตายข้าก็ไม่เอาเจ้าไว้แน่!”
ทว่าเซี่ยเวยกลับเพียงเหลือบตามองเขาไม่ลงมือเองด้วยซ้ำ
เตาฉินซึ่งกำลังถือดาบไม่เปิดโอกาสให้เขาเข้าถึงตัวเซี่ยเวย เสียบดาบเข้ากลางอกของอีกฝั่ายทันที ก่อนจะกระชากออกด้วยสีหน้านิ่งเฉย
เซียวซูใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด ร้องตะโกนเสียขวัญ “น้องข้า!”
เซียวเยี่ยก้มมอง
บนหน้าอกของเขาปรากฏรอยเลือดเป็นวงไม่นานโลหิตสด ๆ ก็ ค่อย ๆ ไหลอาบไปกว่าครึ่งร่าง เขายกมือแตะมันขึ้นมาดู ดวงตายังคงเจือแววมึนงงเล็กน้อย ถอยหลังได้เพียงสองก้าวก็ล้มตึง
ดวงตาอันอ่อนวัยเบิกค้างอยู่อย่างนั้น ไม่อาจปิดได้อีก
ทั่วทั้งตำหนักไท่จี๋ตกอยู่ในความเงียบดั่งปั่าช้า!
คนในราชสำนักจำนวนไม่น้อยเคยเห็นทั้งเตาฉินและเจี้ยนซูที่มักจะ อยู่ข้างกายเซี่ยเวย คอยรับใช้ คอยช่วยจัดการเรื
