ต้เท้าโจว ยืดได้หดได้ ขายชีวิตแก่ฮ่องเต้ได้ ทั้งยังขายฮ่องเต้เพื่อเอาชีวิตรอดได้!”
โจวอิ๋นจือเคยคิดว่า ทุกคนบนโลกนี้ ย่อมเข้าหากันด้วยผลประโยชน์ ไม่ต่าง
ตราบใดที่เขายังมีประโยชน์ก็ไม่มีทางถูกทอดทิ้งทันทีทันใด
ยามนี้สวามิภักดิ์ต่อเซี่ยเวยเยี่ยนหลินไปก่อนต่อให้ต้องทนลำบาก สักหน่อยก็ไม่เป็นไร ตราบใดยังรักษาชีวิตไว้ได้ หลังจากนี้ก็ยังมีโอกาสให้ค่อย ๆ ปรับความเข้าใจมาญาติดีกัน แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าในช่วงเวลาสำคัญของการรบระหว่างสองกองทัพ เซี่ยเวยจะพาเจียงเสวี่ยหนิงมาด้วย!
นี่หมายความเช่นไร เขาย่อมเข้าใจลึกซึ้ง
มือที่อยู่แนบลำตัวกำแน่นด้วยความเจ็บใจอย่างที่สุด เพียงชั่วขณะก็มีความคิดมากมายแวบผ่านสมองของโจวอิ๋นจือ
แต่ถึงกระนั้นยิ่งจนตรอกก็ยิ่งอยากดิ้นรนถึงที่สุดเพื่อให้มีชีวิตรอด
สีประหลาดฉายแวบในดวงตา เขาเงยหน้ามองเจียงเสวี่ยหนิง ก่อน กล่าวด้วยสีหน้าท่าทางเจ็บปวดปนรู้สึกผิด “เรื่องที่เมืองซินโจว เป็นข้าเอง ที่ทำให้แม่นางโหยวต้องตาย แต่ตอนนั้นครอบครัวของข้าทั้งภรรยาและลูกต่างก็อยู่ในเมืองหลวง ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ทุกคนตกอยู่ภายใต้การควบคุม ของราชสำนัก ข้าไม่มีทางเลือกอื่นใดแล้วจริง ๆ ! วันนี้ท่านและใต้เท้าได้ กลับคืนสู่เมืองหลวง ข้าน้อยสำนึกถึงความผิดในอดีต จะมานึกเสียใจก็สายไปแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงเปิดประตูเมืองให้ หวังเพียงจะพอชดใช้ได้บ้าง หวังว่าคุณหนูจะเห็นแก่มิตรภาพในวันวาน…”
ทว่าพอพู
