วงครั้งนี้ของตนถูกหรือผิดกันแน่ แต่กระนั้นก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดอีก ยามเห็นรถม้าคันหนึ่งกำลังมุ่งมาจาก ไกล ๆเขาก็หลับตาลงจนเกือบปิดสนิท ก่อนจะเอาดาบปักยันลงพื้นพลางกล่าวเสียงดังหนักแน่นว่า “ข้าน้อยโจวอิ๋นจือ ขอต้อนรับท่านรองราชครูกับซื่อจื่อกลับเมืองหลวงมาพิทักษ์ฮ่องเต้!”
เซี่ยเวยแหวกม่านอย่างเบามือ เมื่อได้ยินเสียงเขา ริมฝีปากก็ปรากฏ รอยยิ้มบาง ๆ แล้วก้าวลงจากรถม้าโดยสาร ยังมิได้ให้ความสนใจเขา ทว่าหันกายยื่นมือหนึ่งไปทางรถม้าแทน
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ได้ยินเสียงนี้มานานมากแล้ว
ภาพเหตุการณ์ที่โหยวฟางอิ๋นนอนจมกองเลือดวันนั้นพลันพาดผ่าน หัวสมองอีกครั้ง นางวางมือลงบนมือของเซี่ยเวย ก้าวตามลงมาจากรถม้าบทที่ 241 สังหารโจวอิ๋นจือ (2)เมื่อเห็นเซี่ยเวยลงรถม้า โจวอิ๋นจือก็รู้สึกว่าเป็นไปตามที่คาดการณ์ แต่เมื่อเห็นว่าเซี่ยเวยยังไม่คิดจะหันมาตอบรับคำพูดของตน กลับหันร่างยื่นมือไปทางรถม้าแทน เขาพลันใจเสียไปวูบหนึ่งจวบกระทั่งเห็นเจ้านาย เก่าเช่นเจียงเสวี่ยหนิงยึดมือของเซี่ยเวยเอาไว้ขณะก้าวลงมาเต็มตา ความรู้สึกหนาวเหน็บที่ถูกสุราฤทธิ์แรงขจัดไปก่อนหน้านี้ก็วกสู่ใจของเขาใน บัดดล รู้สึกราวกับตกลงไปในโพรงน้ำแข็งก็ไม่ปาน!
เตาฉินและเจี้ยนซูยืนรอรับคำสั่งอยู่ข้าง ๆ
เซี่ยเวยไม่ได้เอ่ยอะไร
เจียงเสวี่ยหนิงจับจ้องเขา นางเดินมาถึงเบื้องหน้า ก่อนจะมองประตูเมืองที่เปิดอ้าทางด้านหลัง ทันใดนั้นก็หลุดขำทีหนึ่ง “สมเป็นใ
