เช้าวันต่อมา เซี่ยเวยไม่ทราบหายไปไหน
ข้างหมอนว่างเปล่า
เมื่อเจียงเสวี่ยหนิงลืมตาลุกขึ้นนั่ง พบว่าผมที่ยังชื้นเมื่อคืนถูกคนเช็ด จนแห้งดีแล้ว เมื่อวานนางคุยกับเว่ยเหลียงอยู่นอกเมืองหลายชั่วยามต่อมาก็เจอจางเจอตรงประตูเมือง ครั้นกลับมาก็ยังต้องเอาอกเอาใจพ่อคุณทูนหัวอีก จิตใจอึดอัดว้าวุ่นจนไม่รู้ผล็อยหลับไปตอนไหน
ห้องนี้เป็นห้องของเซี่ยเวย
แต่นางรู้ดีว่าเขาสั่งกำชับไว้เรียบร้อย สาวใช้ถังเอ๋อร์และเหลียนเอ๋อร์ จึงรอรับใช้อยู่ด้านนอกนานแล้ว เจี้ยนซูเองก็ด้วย
หลังกินข้าวต้มมื้อเช้าเสร็จ โจวฉีหวงก็มาตรวจชีพจร
นางถามอย่างแปลกใจ “ทำอะไรกันเนี่ย”
เจี้ยนซูค้อมกายตอบ “เซียนเซิงกำชับไว้ก่อนออกไป เมื่อคืนท่าน ฝั่าลมกลับมาเกรงว่าจะเป็นหวัดเอาได้ จึงให้ข้าพาท่านหมอโจวมาตรวจ เสียหน่อยขอรับ”
เจียงเสวี่ยหนิงนึกขึ้นมาได้ “แล้วเซียนเซิงของพวกเจ้าล่ะ”
เจี้ยนซูตอบเสียงเบา ไม่กล้ามองหน้านาง“เมื่อเช้าแนวหน้ามีสารด่วนส่งมา เซียนเซิงจึงไปที่ค่ายทหารตั้งแต่ฟั้ายังไม่สางแล้วขอรับ”
ออกไปตั้งแต่ฟั้ายังไม่สางหรือ
‘เด็ดขาดรวดเร็ว’ เสียจริงนะ!
เจียงเสวี่ยหนิงอึ้งไปครู่หนึ่ง นางมีชีวิตมาสองครั้ง เพิ่งเป็นหนแรกเลยที่รู้สึกเหมือนโดนหลอกเอาแล้วทิ้ง อารมณ์โกรธประเดประดังจนอยากกลอกตา เดิมนางคิดไว้ว่ารอตอนเช้าให้ใจสงบอีกสักหน่อย ใคร่ครวญเรื่องต่าง ๆ ให้รอบคอบอีกสักนิด จากนั้นค่อยหารือกับเซี่ยเวยถึงอนาคตรวมทั้งเรื่องแต่งงาน เ
