อนตะแคงอยู่ข้างกายเขา
เซี่ยเวยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามขึ้นมาว่า“พวกเราแต่งงานกันดี หรือไม่”
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ตอบคำ
นางกัดริมฝีปากแน่น ขยุ้มมือข้างหนึ่งบนหน้าอก พยายามกดอะไร บางอย่างลงไป น้ำตาอาบหมอน กลัวเหลือเกินว่าจะหลุดเสียงร้องไห้
เซี่ยเวยรออยู่นาน
ไม่กล้าเอ่ยถามซ้ำสอง
เขาคว้าเสื้อมาคลุมแล้วลุกขึ้น ภายในห้องปั้านสุราล้มตะแคง นอกหน้าต่างแสงจันทร์ส่องสว่าง พานให้นึกไปถึงคำพูดยั่วเย้าในอดีตของหลี่ว์จ้าวอิ่น
แม้เซี่ยเวยจะไม่มีทางชนะได้ตลอด แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีวันพ่ายแพ้
ทว่าหาก…
ครั้งนี้เขาอยากชนะไม่ว่าอย่างไรก็ตามเล่า
