่อยู่ตรงนั้นไม่มีทางเปลี่ยนแปลงด้วยการอำพราง
หลังได้พบจางเจอช่วงบ่าย จิตใจนางก็ว้าวุ่นแม้ในจวนหลังใหญ่จะมีคนอยู่มากมาย แต่ปราศจากผู้ใดที่พูดคุยด้วยได้ นางทนนั่งเบื่ออยู่ชั่วยาม กว่า สุดท้ายก็ตัดสินใจออกมาหาเจียงเสวี่ยหนิง
โชคไม่ดีที่เจียงเสวี่ยหนิงไม่อยู่
เลี้ยวมาตามระเบียงยังไม่ทันถึงสองก้าว เมื่อเสิ่นจื่ออีเงยหน้าก็เจอ เข้ากับเซี่ยเวย เท้าของทั้งคู่หยุดลงพร้อมกันอย่างน่าประหลาด ฝนยามเย็นยังคงตก ทว่าอากาศโดยรอบราวกับหยุดชะงัก
เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องบอกใคร ต่างก็เข้าใจกันดีทัพพิทักษ์ฮ่องเต้ พระบัญชาขององค์หญิง ส่งเสด็จองค์หญิงกลับวัง…
ไม่มีหรอกเรื่องทำนองนั้น!
เสิ่นจื่ออีไม่เคยมีบัญชาใด ทั้งยังไม่เคยบอกว่าอยากกลับวัง ทั้งหมด เป็นเพียงฉากที่มีมือบงการอยู่เบื้องหลัง นางเป็นแค่หุ่นเชิดบนเวที เป็นข้ออ้างสมเหตุสมผลให้พวกเขากระทำการเพื่อให้ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินต่อไปได้อย่างผ่าเผยและชอบธรรม
ส่วนองค์หญิงผู้สูงส่งที่ว่าน่ะ…
กระทั่งประตูเมืองยังไม่อาจก้าวออกไปได้ตามใจด้วยซ้ำ
เสิ่นจื่ออีนึกถากถางแต่ไม่ได้แสดงท่าที เป็นฝั่ายถามขึ้นก่อนว่า “หนิงหนิงบอกว่าช่วงบ่ายจะไปหาเว่ยเหลียงนอกเมือง ตอนนี้ก็เย็นมาก แล้วนางยังไม่กลับอีกหรือ”
นางเพิ่งพบจางเจอมาหยก ๆ
เซี่ยเวยเอามือไพล่หลัง ไม่ได้ตอบแต่ถามกลับ“ถึงเวลาเดี๋ยวนางก็ กลับเอง ช่วงเที่ยงนางเพิ่งไปหาพระองค์แท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับเสด็จมาหา นางอีก อยากจ
