ะตรัสว่าจางเจอมาแล้ว ให้นางไปพบหน่อยหรือไร”การมีหูตาในหมู่คนรับใช้ข้างกายคอยรายงานการกระทำทุกอย่าง ของนาง สำหรับเสิ่นจื่ออีที่โตมาในวังหลวงไม่ถือเป็นเรื่องแปลก นางเห็นจนชินตา
อย่างไรก็ตาม เมื่อตระหนักชัดว่าเซี่ยเวยรู้ทุกเรื่องทะลุปรุโปร่ง นาง ก็ยังหนาวยะเยือกอยู่ดี
ซ้ำยังอาจถึงขั้นชิงชัง
สีหน้าของนางเย็นชากว่าเก่าหลายส่วน แต่พูดออกไปเพียงว่า “แค่ มีเรื่องอยากคุยด้วยเฉยๆ วันนี้เซี่ยเซียนเซิงมีอำนาจในมือ แผ่นดินเกินครึ่งก็อยู่ในมือท่าน ไม่ควรต้องมาระแวงหุ่นเชิดใกล้หมดประโยชน์อย่างข้าคนนี้หรอก การที่ท่านยังให้นางมาพบข้าได้ก็เป็นเพราะมั่นใจว่าข้าไม่มีทาง ปากมากจนทำให้นางต้องลำบากใจมิใช่หรือ”
แม้เจียงเสวี่ยหนิงจะบุกไปช่วยนางที่ด่านชายแดน แต่ทัพซินโจวและหวงโจวก็นับเป็นโจรกบฏอย่างแท้จริง นางที่เป็นองค์หญิงของราชวงศ์ ถูกช่วยโดยโจรกบฏ เดิมทีก็วางตัวลำบากอยู่แล้ว
หากมีแค่นี้ก็ยังพอทำเนา
ทว่าคนที่นางห่วงใยจากใจจริงกลับมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับตัวการเบื้องหลังโจรกบฏเสียอย่างนั้น
โหยวฟางอิ๋นจากไปแล้ว
เสิ่นจื่ออีรู้ดีว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะทำเพื่อตนแม้ใจจะเป็นทุกข์มาก เพียงไร ต่อให้เปลือกนอกกับความเป็นจริงจะต่างกันขนาดไหน นางก็ไม่มีทางเปิดเผยเรื่องนี้ให้เจียงเสวี่ยหนิงรู้ ไม่มีทางกล่าวโทษอีกฝั่าย
เพราะเจียงเสวี่ยหนิงเป็นสหายคนเดียวของนาง…
นางไม่อยากไปเพิ่มเรื่อง ไม่อยากทำให้สถานการณ์เลวร้ายจนไม่อาจแก้
