การไปเมืองหลวงครั้งนี้ของเตาฉินไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด
โจวอิ๋นจือเปลี่ยนไปมากเมื่อเทียบกับสมัยยังไม่ร่ำรวย ตอนนี้จวน ปรับปรุงใหม่ เจ้าตัวดำรงตำแหน่งสำคัญในหน่วยองครักษ์เสื้อแพร ให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของตนเป็นอย่างยิ่ง ผู้คุ้มกันในจวนล้วนเป็นมือดี เดินลาดตระเวนทั้งกลางวันกลางคืน เมื่อคิดจะลักลอบพาคนเป็นๆ ออกมาจากจวนโดยไม่ให้ใครรับรู้ก็จำต้องคิดให้รอบคอบ สุดท้ายผู้ที่โตมาข้างถนนอย่างเซียวติ้งเฟยก็เป็นคนเสนอแผน เขาให้อดีตนักฆ่าสาวที่นิกายสวรรค์ ฝึกปรือเพื่อลอบสังหารขุนนางราชสำนักปลอมตัวเป็นหญิงปักผ้า ยกลัง เสื้อผ้าใบใหญ่เข้าไป แล้วใส่คนเป็น ๆ กลับออกมานับเป็นการเล่นกลตบตาใต้จมูกโจวอิ๋นจือโดยแท้
เมื่อพ้นประตูเมืองมาก็ลำบากกันต่อ
จึงนำตัวคนมายังเมืองเจินติ้งได้สำเร็จด้วยประการฉะนี้
เจียงเสวี่ยหนิงเข้าใจความหวาดกลัวของเยาเหนียงดี แต่ใครกันเล่า จะคืนชีวิตของฟางอิ๋นให้นางได้
ความเวทนาจึงถูกความอาฆาตกดข่มลงไป
นางไม่พูดอะไรมากความ เก็บมือกลับแล้วหันไปกำชับ “พานางไปได้ เฝั้าดูให้ดี อย่างไรเสียก็กำลังตั้งครรภ์ ดังนั้นระวัง ๆ หน่อย”
เตาฉินพาคนออกไป
เยาเหนียงเหมือนมีสิ่งที่อยากจะพูดมากมายแต่ด้วยความที่เป็นคน พูดไม่เก่ง ลงท้ายแล้วจึงไม่ปริปาก
เจียงเสวี่ยหนิงเองก็ไม่อยากจะฟัง
เมื่อคนออกไปกันหมด นางจึงนั่งอยู่ในห้องตามลำพังครู่ใหญ่ เหม่อ มองนอกหน้าต่าง เห็นสายธารดวงดาวเต็มท้องนภาและจันทร์เสี้ย
