านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น ว่า “ไม่จำเป็น”
เตาฉินและเจี้ยนซูต่างมองมา
เขากล่าวว่า “หากโจวอิ๋นจือตาย นั่นก็เพราะกรรมที่เขาก่อ ข้ากับ หนิงรองไม่มีอะไรต้องละอาย ไม่จำเป็นต้องล้างบาง”
เรื่องปลดปล่อยนิกายสวรรค์ ช่วงชิงแผ่นดินเขาล้วนวางแผนไว้ ทั้งหมด ไม่เคยใจอ่อน
เขาที่อยู่ระหว่างกลางราชสำนักกับนิกายสวรรค์ บางครั้งเพื่อให้งานลุล่วงและปั้องกันเหตุไม่คาดฝันก็ต้องมือเปือนเลือดมาแล้วไม่รู้เท่าไรไม่นับเป็นคนจิตใจดีงาม
ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดกำจัดเยาเหนียงจริงอย่างไรเสียก็เดินบนเส้นทางนี้ ย่อมเข้าใจลึกซึ้งว่าพลังของความแค้นมหาศาลเพียงใด หลุมฝังศพของเด็กสามร้อยชีวิต วิญญาณพยาบาทซึ่งยัง วนเวียน หิมะที่ตกยี่สิบกว่าปีก่อน สิ่งเหล่านี้ยังคงทับถมอยู่ในใจเขา ไม่เคยหายไป…
เซี่ยเวยถามขึ้น “สถานการณ์ทางเมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้าง”
เตาฉินรายงาน “เริ่มเกิดความวุ่นวายแล้วขอรับ องครักษ์เสื้อแพร ลอบจับกุมและสังหารขุนนางจำนวนมาก ผู้คนต่างหวาดผวา ตอนข้าออกจากเมืองได้ยินข่าวมาเรื่องหนึ่ง หยวนจีน่าจะเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึง เก็บของมีค่าแอบหนีออกนอกเมืองไปแล้ว”เซี่ยเวยแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา
เจี้ยนซูเอ่ยถาม “แต่ก่อนคนคนนี้ชอบขัดขาท่าน ครั้งนี้…”
เซี่ยเวยพูด “เมิ่งหยางคงไม่ปล่อยเขาไว้หรอกไม่แน่อาจจะนอน เป็นศพในที่ทิ้งศพสักแห่งไปแล้วละ ก่อนหน้านี้ข้าใช้เขาคานอำนาจกับ ว่านซิวจื่อ ตอนนี้นิกายสวรรค์บุกถึงเมืองหลวงแล้วในเมื่อ
