ประโยคนี้ อารมณ์คล้ายก่อตัวเป็นคลื่นเมฆ หมุนวนไปมาหลายรอบล่องลอยไปยังเส้นขอบฟั้า
แต่นางไม่กล้าถามว่าเขายังเล่นได้อีกหรือเปล่า
ผ่านไปพักหนึ่ง นางถึงทำได้เพียงเอ่ยเสียงเบา “เซี่ยจวีอัน หลังจากนี้ไป ข้าจะเล่นพิณให้ท่านฟังดีหรือไม่”
เซี่ยเวยใช้นิ้วลูบแก้มนาง หัวเราะกึ่งเยาะเย้า“เจ้าเล่นห่วยจะตาย เล่นเป็นแค่ไม่กี่เพลง…”
เจียงเสวี่ยหนิงจ้องเขาหลังจากนั้นก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนตัวตรง แหงนหน้าประชิดเข้าหาอย่างเชื่องช้า มอบจุมพิตอ่อนนุ่มดุจขนห่านลงบนริมฝีปากบาง นัยน์ตาสุกใสคล้ายมีประกายหยดน้ำเคลือบอยู่ชั้นหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นวันหน้าท่านก็สอนข้าสิ”
อาจารย์ดีย่อมบังเกิดยอดศิษย์
หากเขาตั้งใจสอน นางก็ต้องทำได้
ถ้าทำไม่ได้ นั่นย่อมเป็นความผิดของเขาแน่นอน
