ลังสั่นกระทบ ขณะลุกขึ้นขาแทบชาด้าน ครั้นเล็งทิศทางได้เรียบร้อยจึงเดินโซซัดโซเซลงบันไดทางตะวันออก
นางยังจดจำถ้อยคำของเขาได้
จากตะวันออกเดินไปทางเหนือยี่สิบก้าว จะเจอห้องลับ
ซ่อนตัวในนั้น รอให้คนมาหา
ทั้งสาขาย่อยตอนนี้โกลาหลหมดแล้ว
พวกเขาไม่รู้กระทั่งว่าศัตรูของตัวเองคือใคร
ทุกคนถือดาบพุ่งออกไปโรมรันเข่นฆ่าศัตรูด้านนอกอย่างฮึกเหิม มือที่กุมมีดคมกริบของเซี่ยจวีอันตวัดฟันคนของว่านซิวจื่อไปสองสามคนแทบ ไม่มีใครสังเกตว่า บนแท่นบูชาฟั้ายังมีสตรีอ่อนแอผู้หนึ่งกำลังลงมา ท่ามกลางความวุ่นวายเจียงเสวี่ยหนิงได้ยินเสียงตวาด เสียงร้องโหยหวน เสียงตื่นตกใจ และยังได้ยินเสียงของความสิ้นหวัง…
แต่ในใจนางกลับว่างเปล่า
ประดุจมีลมแรงโกรกผ่านหัวใจนาง พัดพาเสียงเหล่านี้ออกไปสิ้น เหลือเพียงประโยคนั้น“จากวันนี้เปลี่ยนเป็นเจ้าติดหนี้ข้าแทน ดีหรือไม่”
เซี่ยจวีอันเป็นฝั่ายบ้าบิ่นเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตรายเองแท้ ๆ กระทั่งว่าเรื่องแทงมือตัวเองเพื่อช่วยนาง นางก็ไม่ได้บังคับเขาแต่อย่างใด
นางรู้ว่าก่อนหน้านี้ที่เมืองซินโจว เหตุผลที่นางอยู่ต่อโดยไม่จากไปไหนก็เพียงเพราะ ‘อาศัยใต้ชายคาบ้านผู้อื่น จำต้องก้มหัว’
บัดนี้เขากำลังต่อสู้สุดชีวิตอยู่ด้านหลัง รั้งคนเหล่านั้นเอาไว้ เพื่อให้ นางมีทางรอด
…
ทว่าสิ่งเหล่านี้เกี่ยวอะไรกับนางด้วย
นางอยากจะสลัดหลุดจากบ่วงเหลือเกิน
หากเซี่ยจวีอันไม่ตายก็นับว่าเขาดวงแข็ง หากเขาตายก็ไม่ใช่ว่
