ูดไม่ออกว่าอึดใจนั้นรู้สึกเช่นใด ราวกับความเจ็บปวดแทงยอกอกประหนึ่งมีบางสิ่งบางอย่างกำลังกระชากนางลงนับจากนี้ มิอาจหนีรอดไปไหนได้อีก…
หลู่ไท่เร่งเซี่ยเวยด้วยความรำคาญ เขาชี้แท่นลงทัณฑ์ต่อหน้าผู้คน “ท่านเจ้านิกายนานครั้งจะแสดงความเมตตา เจ้าเลือกได้หรือยัง ข้าจะนับถอยหลังจากสาม…”
เซี่ยเวยหลุบตา เอ่ยเพียงว่า “ไม่ต้องนับ ข้าเลือกแล้ว”
ยังไม่ทันที่ผู้คนจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง
มือขวาของเขาก็กุมมีดสั้น วางมือซ้ายบนแท่นลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วย รอยเว้าแหว่งอย่างนิ่งสงบ ปลายมีดกดหลังมือจนหนังปริแยก เลือดพลัน ไหลซึม เขาหยุดอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายต้องการละทิ้งทุกสิ่งอย่าง จากนั้นก็เม้ม ริมฝีปากแน่นหลับตากัดฟัน ออกแรงกดมีดลึกกว่าเดิม!
ราวกับได้ยินเสียงเยาะเย้ยดังในหัวสมอง
ทว่าในความเป็นจริงกลับปราศจากเสียงใดใบมีดแหลมคมแทงลงไป กระทั่งทะลุฝั่ามือ!
