น ห้องละก็ กระทั่งโอกาสหลบหนีสักครึ่งส่วนยังไม่มีเสียด้วยซ้ำ
ทุกผู้คนล้วนก้าวเข้าไปในบริเวณ กระจายตัวบนแท่นหินที่สูงสองจั้งเหนือพื้นหน้าแท่นหินเป็นขั้นบันได
ความจริงแล้วลานหินแบ่งเป็นสองชั้นชั้นหนึ่งเป็นลานกว้างสูง หนึ่งจั้งครึ่ง อีกชั้นยังสูงขึ้นไปอีกและจัดวางเก้าอี้ไว้สำหรับเหล่าสาวกชั้นสูงโดยเฉพาะ
กล่าวว่าสรรพชีวิตเท่าเทียม แท้จริงกลับแบ่งแยกสูงต่ำ
ว่านซิวจื่อเดินขึ้นไปเป็นคนแรก นั่งอยู่ตำแหน่งกลาง
เซี่ยเวยกับหลู่ไท่ก็ก้าวตามคิดไม่ถึงว่าพวกเขาเพิ่งขึ้นไปบนแท่นบูชาฟั้าหลู่ไท่ก็ก้มศีรษะคารวะว่านซิวจื่อ ก่อนชี้ไปที่เจียงเสวี่ยหนิง “อย่างไรเสียวันนี้เราก็จะถกกันเรื่อง ทงโจว สตรีนางนั้นเองก็เป็นผู้ลอบส่งข่าวให้ทางการ ร่วมมือกับตู้จวิน ประสานกับภายนอกในเมื่อนางมาที่นี่แล้วก็ขอให้พี่น้องนิกายเราได้ชมดู เถิดว่า สิ่งใดกันเรียกว่า ‘สมคบคิดกระทำเรื่องชั่วช้า’ !”
ด้านหลังมีคนผลักเจียงเสวี่ยหนิงขึ้นไปทันที
นางเกือบตกบันได
นิ้วของเซี่ยเวยที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อลอบกำแน่นเงียบ ๆ จิตสังหาร บังเกิดในพริบตา แต่เวลายังไม่เหมาะสม สุดท้ายก็ไม่ได้ลงมือ เพียงหันหลังเดินกลับไปช่วยพยุง ถามเสียงเบา “กลัวหรือไม่”
กลัวหรือ
เจียงเสวี่ยหนิงย่อมกลัวอยู่แล้ว
เพียงแต่ชั่วขณะที่เขามาประคอง นิ้วมือของนางก็สัมผัสฝั่ามืออบอุ่นของเขา รู้สึกถึงพลังที่เขาส่งมอบ จึงเหมือนจะไม่ได้หวาดกลัวอะไรขนาดนั้นอีก สถานการณ์เลวร้ายเช่
