ังจะให้ครางต่อหน้าคนอื่นเนี่ยนะ เรื่องน่าอายแบบนี้แม้แต่ ชาติก่อนนางก็ไม่เคยทำ!อย่าว่าแต่ทำเลย แค่คิดยังอยากขุดหลุมฝังตัวเองแล้ว ผิวกายแดงซ่านคล้ายกุ้งสุกไปทั้งร่าง
นางรู้สึกได้ว่าเซี่ยเวยท่าทีแข็งกร้าวขึ้น ไม่ว่าอย่างไรก็ปฏิเสธไม่ได้ จึงได้แต่ขบริมฝีปากเบา ๆแสดงออกว่าไม่ยินยอม
เซี่ยเวยแม้เยือกเย็นและรู้จักควบคุมตนเองแต่ถึงอย่างไรก็มีชีวิตมาหลายปี จากท้องตลาดมาจนถึงในราชสำนัก เรื่องแบบนี้ต่อให้ไม่เคยมีประสบการณ์ด้วยตัวเองก็พอจะทราบ เคยได้ยินได้ฟังมาบ้าง
แค่คิดสักหน่อยก็รู้แล้วว่าการจะให้นางร่วมมือด้วยนั้นไม่ง่าย
เขามองนางเขม็งครู่หนึ่ง “จะไม่ครางจริง ๆรึ”
เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกทันทีว่าไม่ถูกต้อง
ทว่าคิดจะหลบหนีก็สายไป
บนเตียงมีพื้นที่สักแค่ไหนเชียว อีกทั้งมือของเซี่ยจวีอันก็วางอยู่บนเอวตลอด ไม่รอให้นางมีปฏิกิริยาใดมือนั้นก็หยิกอย่างไม่แรงนักอีกครั้ง
ช่วงเอวทั้งนิ่มและจั๊กจี้
นางรับไม่ไหว ได้แต่ร้องว่า “อย่า อย่าทำแบบนั้น” เสียงหอบหายใจอย่างยากจะควบคุมดัง ๆ หยุด ๆ ทั้งอยากหัวเราะ ทั้งอยากหลีกหนีเป็นเหมือนปลาที่อยากดิ้นรนในฝั่ามือเขาแต่ก็หลบไปไหนไม่ได้
หลังสิ้นความวุ่นวาย หน้าผากก็มีเหงื่อซึม
ในที่สุดเจียงเสวี่ยหนิงก็ได้ทราบว่าการไม่เชื่อฟังยามตกอยู่ในมือของเซี่ยเวยเป็นเช่นไร กว่าจะมีโอกาสพักหายใจย่อมไม่ง่าย นางรีบคว้ามือที่ขยับวุ่นวายของเขา เอ่ยปากยอมแพ้ปนหอบ“เอาละ เอาละ แค่ครางก็พอส
