็นถูกฉวยโอกาสล่วงล้ำ
ในที่สุดก็ควานเจอลิ้นความนุ่มนวลหอมหวานทั้งหลายกลายเป็นมื้ออาหารที่เขาลิ้มลอง ภายใต้พายุฝนกระโชกในที่สุดก็ถักทอเป็นสายใยยากจะตัดรอน ปลายลิ้นของนางชาด้าน แทบจะกลายเป็นนักโทษของเขามึนงงจนไม่รู้ต้นสาย ปลายเหตุ มือเท้าสิ้นไร้เรี่ยวแรง
เมื่อผละจากกัน ดวงตาดำขลับก็ปกคลุมด้วยไอน้ำ
ท่ามกลางความมืด สายตาสองคู่สบประสาน
ท่ามกลางความเงียบงัน ราวกับได้ยินเสียงหัวใจเต้นระรัวและเสียง หอบหายใจของอีกฝั่าย
ชั่วอึดใจนั้น ยาวนานตราบชั่วฟั้าดินมลาย
เซี่ยจวีอันไม่ได้ทำอะไรนางอีก เพียงจับนางยัดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม ห่อแน่นแล้วโยนไปชิดกำแพง ส่วนตนเองก็พลิกตัวหันหลังให้นาง“นอนเถอะ”
