ัวเราะ
เจียงเสวี่ยหนิงกัดริมฝีปากล่างพยายามข่มกลั้น เอ่ยถามด้วยความ เป็นกังวล “ครางอีกหน่อยแล้วกัน ไม่เช่นนั้นเวลาดูจะสั้นเกินไปหรือเปล่า…”
เซี่ยเวยได้ยินเข้า สีหน้าก็แทบดำเหมือนก้นหม้อ!เจียงเสวี่ยหนิงถามจบแล้วสาแก่ใจเหลือแสนทว่าขณะเดียวกันก็รู้สึกได้ถึงอันตรายเล็ก ๆ ทั้งยังรู้ดีว่าหากแหย่เขาอีกหน่อยเท่ากับแส่หาเรื่องนางจึงได้แต่กลั้นขำ ค่อย ๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมทั้งใบหน้าและศีรษะ
จากนั้นเซี่ยเวยก็ได้ยินเสียงกลั้นหัวเราะ
ผ้าห่มข้างกายสั่นเป็นจังหวะเพราะเก็บอาการไม่อยู่ ทั้งยังทำให้เกิดเสียงเตียงลั่น
เซี่ยเวยได้แต่ทนแล้วทนอีก ทว่าไม่เคยหงุดหงิดขนาดนี้มาก่อนเลย
บุคลิกของนักปราชญ์สุดท้ายก็ถูกนางกระตุ้นจนระเบิดโทสะ
มือของเขาสอดเข้าไปด้านใน จับนางลากออกมา
เจียงเสวี่ยหนิงที่กำลังคลุมโปงหัวเราะแทบขาดใจตายพลันถูกคว้า ยังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง ริมฝีปากแฝงความร้อนเร่าก็ประกบลงมา พัวพันด้วยความเดือดดาลสุดระงับ ซ้ำยังแฝงตัณหาอันสกปรกอยู่หลาย ส่วน ปิดคลุมกลีบปากน้อย ๆ ชวนโมโหของนางมิด
ตอนแรกก็แค่คิดจะสั่งสอนให้นางรู้จักกลัว
แต่เพิ่งทำไปสองครั้งรสชาติก็เปลี่ยน รุนแรงเร่าร้อนและเดือดพล่าน อยากจะครอบครองนางพิชิตนาง ให้นางกลายเป็นของตน ยิ่งคิดว่าเมื่อครู่นางเพิ่งครวญครางก็ยิ่งเพิ่มความรู้สึกเหล่านั้นให้ทบทวี
จุมพิตของเซี่ยเวยค่อย ๆ เพิ่มความรุนแรงอันยากจะปฏิเสธ
นางเผยอปากด้วยคิดต่อต้าน
ทว่ากลับกลายเป
