เจ้านิกาย วันนี้ ก็ใกล้ตะวันตกดินแล้ว ท่านยังไม่ได้รับประทานยาเม็ดเซียนเลยนะเจ้าคะ บ่าว บ่าวเก็บรักษาไว้ที่นี่นานแล้ว…”
——————–1. ไท่จี๋คือลายหยินหยาง ปากว้าคือลายสัญลักษณ์แปดทิศ นิยมใช้กันในหมู่ผู้นับถือลัทธิเต๋า2. ระวังโจรพันวัน เป็นสำนวน หมายถึงคอยระมัดระวังผู้ร้ายอยู่ตลอดเวลา
บทที่ 225 ว่านซิวจื่อ (2)ว่านซิวจื่อหลุบตามอง
สตรีสาวหยิบเม็ดยาสีม่วงแดงจากร่องอกส่งให้เขา ยาเม็ดนี้หลอม กลั่นด้วยความยากลำบากว่านซิวจื่อรับประทานอยู่ทุกวัน ส่วนผลลัพธ์…
ว่านซิวจื่อลูบไล้ใบหน้าของสตรีนางนั้น ก่อนจะรับเม็ดยาขนาด ไม่ใหญ่นักมาใส่ปากกลืน
เจียงเสวี่ยหนิงคาดเดาความสัมพันธ์ของทั้งสองได้ราง ๆ เห็นแล้วก็ยิ่งหนาวเหน็บ
ว่านซิวจื่อกินยาเสร็จใบหน้าก็แดงระเรื่อ ยื่นมือสัมผัสลำคอและ ทรวงอกของสตรีสาวสุดท้ายก็เชยคางนางขึ้นมา มองประเมินใบหน้าสลับกับเจียงเสวี่ยหนิงอีกครั้ง คล้ายกำลังเปรียบเทียบอะไรบางอย่าง
สตรีผู้นั้นหึงหวง “บ่าวไม่น่าดูหรือเจ้าคะ”
ว่านซิวจื่อเดิมยังอารมณ์ดี เมื่อได้ยินประโยคนี้พลันหน้าเคร่งโดย ไม่ทราบสาเหตุ ถึงกับบีบคางของนางอย่างแรงและผลักออก พูดอย่างเหยียดหยัน “เจ้ายังคู่ควรจะไปเทียบกับนางหรือ”
สตรีผู้นั้นน้อยใจจนน้ำตาไหลว่านซิวจื่อแทบระเบิดโทสะ แต่ครั้นมองท่าทางชวนเวทนาก็เพียง ตบแก้มเบา ๆ ด้วยท่าทางเหมือนเห็นอีกฝั่ายเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งจากนั้นเปลี่ยนกลับมาพูดเสียงเรียบตามเดิม “ตู้จวินถึง
