นเสียได้”
เซี่ยเวยเม้มริมฝีปากบางแน่น หลุบตาไม่ให้คำตอบหลี่ว์เสี่ยนถาม “เจ้าบังคับหรือ”
ตนนึกไม่ออกเลยว่าเจียงเสวี่ยหนิงผู้มีนิสัยแข็งนอกอ่อนในพรรค์นั้นจะทำใจเหี้ยมแทงคนผู้นี้ได้ลง เจ้าตัวต้องปากเสียแค่ไหน ทำเรื่องร้ายแรงถึงเพียงใดกันแน่
เซี่ยเวยยังคงไม่ปริปาก
เจียงเสวี่ยหนิงวาดฝันถึงอิสรภาพ อยากจะหนีไป แต่เป็นตายอย่างไรเขาก็ไม่ยอมปล่อย
รนหาที่นักก็โทษใครไม่ได้นอกจากตัวเอง
ต่อให้ถามเขาสักพันครั้งหมื่นครา เขาก็จะยังมอบคำตอบเดิมให้อยู่ดี
ตอนนั้นเองที่เตาฉินกลับมา
หลี่ว์เสี่ยนมองไป
เซี่ยเวยกำมือแน่น ถามอย่างเป็นกังวลว่า“นางล่ะ”
เตาฉินอ้าปากพะงาบ ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรตอบอย่างไร นิ่งไปพักหนึ่งถึงเอ่ย “อยู่กับองค์หญิงใหญ่ขอรับ”
เซี่ยเวยพลันชะงัก “นางยังไม่ไป”
เตาฉินส่ายหัว “ไม่ได้ไปขอรับ”
ทนอยู่ครู่หนึ่งก็อดไม่ไหว ท้ายที่สุดก็เสริมอีกประโยค “ลากเถ้าแก่โหยวกับองค์หญิงมานั่งเล่นไพ่ใบไม้ด้วยกันในห้องอย่างกับว่าไม่ใช่ผู้เกี่ยวข้องแน่ะขอรับ!”
หลี่ว์เสี่ยนเกือบพ่นชาพรวด
เซี่ยเวยกลับไม่ได้ยินอะไรแล้ว
นางไม่ได้ไปใบหน้าฉายแววเหม่อลอยขณะกำมือ ในที่สุดเขาก็ค่อย ๆ กลับไปเอนพิงหมอนรองที่วางไว้ข้างหลัง ร่างกายซึ่งเกร็งเขม็งมาตลอดผ่อนคลายกว่าเดิมทีละน้อย สุดท้ายก็ยกมุมปากโค้งขึ้นเรื่อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
แสงตะวันสาดส่องใบหน้าขาวซีดแทบปราศจากสีเลือด
ทว่าเซี่ยเวยยังยิ้มออก
ชั่วขณะนั้น ราวกับว่าความทุกข์ทรม
