ิ๋นกำลังก้มหน้าคุยกันอยู่ข้าง ๆ
ขณะหลี่ว์เสี่ยนนั่งลงบังเอิญเหลือบไปเห็น ไม่รู้เหตุใดถึงขุ่นเคือง จึงเคลื่อนสายตาไม่มองเปลี่ยนไปสนทนากับเซี่ยเวยและเยี่ยนหลินแทน
แต่เขายังไม่ทันปริปาก เจี้ยนซูก็สาวเท้าฉับ ๆมาจากด้านนอก พูด บางอย่างข้างหูเซี่ยเวย
สีหน้าเซี่ยเวยเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาหันศีรษะมองประตูห้องจัดเลี้ยง
ชั่วขณะนั้นได้ยินเพียงเสียงรายงานลากยาวดังที่ประตูจวนแม่ทัพ “รองผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร ใต้เท้าโจวอิ๋นจือมาแล้ว…”
ภายในงานเงียบสงัดทันควัน
เจียงเสวี่ยหนิงเลิกคิ้วฉับพลัน ครั้นคลายความตะลึงก็ขมวดมุ่น
ครู่เดียวโจวอิ๋นจือผู้สวมชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มก็เดินผ่านลานกลางเรือนมายังหน้าโถง ค้อมกายเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “โจวอิ๋นจือรับพระราชโองการให้มาแสดงความยินดีแก่ชัยชนะอันยิ่งใหญ่ที่ด่านชายแดนกำราบต๋าต๋าได้ ถวายบังคมองค์หญิงใหญ่ คารวะท่านรองราชครู!”
