ี่ยเวย
เดิมทีนางแค่อยากคลี่คลายสถานการณ์ให้เยี่ยนหลิน
ทว่ายามช้อนตาสบกับเขา ในใจกลับผุดความรู้สึกซับซ้อนยากจะ บรรยาย ไม่ว่าอย่างไรการที่กองทัพชายแดนบุกโจมตีราชสำนักต๋าต๋าและ ช่วยองค์หญิงออกมาได้ คนแรกที่นางควรขอบคุณคือเซี่ยเวย
มือที่ถือจอกสุราชะงักเล็กน้อย สุดท้ายเจียงเสวี่ยหนิงก็ประคองด้วยสองมือ ก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “เชิญเซียนเซิงเจ้าค่ะ”
สุราชั้นเลิศในจอกกระเพื่อมไหวแผ่วเบา
เซี่ยเวยเหลือบมองจอกสุราก่อนเบนมาที่นางจากนั้นถึงได้รับจอก ปลายนิ้วสัมผัสโดนปลายนิ้วนางเบา ๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เป็นผลให้นางถอยกรูดราวกับถูกบางอย่างลวกนิ้ว
บรรดานายทหารระดับสูงเอ่ยอย่างพร้อมเพรียง “ข้าน้อยขอคารวะท่านรองราชครูหนึ่งจอก!”
เซี่ยเวยเองก็ไม่พูดจา เอียงจอกดื่มสุราจนหมด
รอบด้านพากันร้องเยี่ยม หัวเราะโหวกเหวกกันสนุกสนาน ทว่าตัวเขาเองไม่เผยท่าทีสุขใจเท่าใดนัก เมื่อยื่นจอกเปล่าไปด้านข้างก็มีบ่าวรับใช้ ตาไวรับจอกแล้วถอยไป
ทุกคนกลับเข้าที่อีกครั้ง
เจียงเสวี่ยหนิงเองก็ถอนหายใจโล่งอก
ไม่มีใครทันสังเกตสตรีชุดแดงด้านข้างที่รินสุราให้เยี่ยนหลินเมื่อ ตอนแรก พอนางเห็นเซี่ยเวยดื่มสุราจอกนั้นจนหมดก็หน้าซีด เผยสีหน้ากระวนกระวายหลายส่วนแล้วกัดริมฝีปาก ฉวยจังหวะที่ไม่มีใครเห็นลอบปะปนในฝูงชนที่กำลังเฮฮาแล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เจียงเสวี่ยหนิงประคองเสิ่นจื่ออีนั่ง ก่อนจะนั่งตามด้านข้าง
เหรินเหวยจื้อกับโหยวฟางอ
