ีด่านเยี่ยนเหมินสร้างขึ้นเพื่อใช้ต้านการรุกรานจากชนเผ่าภายนอก ปกติมีแต่ทหารคอยเฝั้าประจำการ อีกทั้งยามนี้เป็นช่วงศึกสงคราม มีเหล่าชายฉกรรจ์เป็นโขยง สตรีมีให้เห็นแค่หยิบมือ ยิ่งไม่ต้อง พูดถึงหมอตำแยทำคลอดเลย
เคราะห์ดีพอจะมีหมอรักษาทหารบาดเจ็บตามกองทัพ
โดยทั่วไปพวกเขาเหล่านี้อยู่ดูอาการคนไข้ที่โรงหมอซึ่งเปิดในด่าน ใช้เวลาพักหนึ่งกว่าจะเจอผู้ที่เคยรักษาไม่ก็ทำคลอดให้หญิงมีครรภ์แล้วรีบเชิญตัวมา
ทุกคนแทบจะรออยู่ในลานเรือนกันหมด
เจียงเสวี่ยหนิงใบหน้าซีดเผือดเข้าไปใหญ่
เสิ่นจื่ออีชาติก่อนประสบเหตุไม่คาดฝันที่ต๋าต๋า ทารกผู้สืบสองสายเลือดระหว่างต้าเฉียนกับต๋าต๋าย่อมรักษาไว้ไม่ได้ นางไม่กล้าคิดเลยว่าชาตินี้จะมีจุดจบเช่นไร
ทั้งที่ช่วยกลับมาได้แล้วแท้ ๆ
หาก…หากเด็กคนนี้ทำให้…
นางยืนฟังเสียงความอลหม่านอยู่นอกม่านประตู รู้สึกปลายนิ้วเย็น เฉียบ เสียงกรีดร้องของเสิ่นจื่ออีหลังจากฟืนสติยิ่งทำใจเตลิด
แทบจะวุ่นวายกันเช้าจดบ่าย
หมอ ๆ ขาดประสบการณ์เกือบถอดใจกันถ้วนหน้า
ทว่ายามแสงสายัณห์สลัวมาเยือน ในที่สุดก็บังเกิดเสียงทารกร่ำไห้ จากในห้อง แม้จะฟังไม่ชัดและอ่อนกำลังจนคล้ายเสียงลูกแมวเพลียแรงทว่าอย่างไรเสียก็ดังขึ้นแล้วหมอทั้งหลายเกือบหลั่งน้ำตา
วิ่งโผเผออกมาบอกว่า “เด็กผู้ชาย เป็นเด็กผู้ชาย องค์หญิงใหญ่ทรงปลอดภัยดี!”
ทุกคนถึงโล่งอกได้เสียที
เจียงเสวี่ยหนิงยืนตัวแข็งมาทั้งวัน แทบจะลงไปกองกับพื้นอยู่แล้
