เจียงเสวี่ยหนิงคิดไม่ตกอยู่นาน เมื่อเห็นหลี่ว์เสี่ยนผละไปอย่างน่าฉงนก็มีท่าทางใคร่ครวญ หันกลับมาหาโหยวฟางอิ๋นแล้วโพล่งถาม “ระหว่างทางเกิดอะไรขึ้นหรือไม่”
โหยวฟางอิ๋นส่ายหัว
เจียงเสวี่ยหนิงเพ่งพินิจ “เช่นนั้นพวกเจ้ามาร่วมทางกันได้อย่างไร”
โหยวฟางอิ๋นมองนางตาเป็นประกายผาดหนึ่งก่อนจะหลุบตาตอบ “ตอนเพิ่งเข้าแดนซานซีโกลาหลไปทุกที่เลยเจ้าค่ะ อีกทั้งพวกชาวบ้านกำลังจับนักพรตหรือสมณะปีศาจที่มา ‘เรียกวิญญาณ’ อะไรสักอย่างกัน ต่อให้มีเงินในมือก็หาทางรวบรวมเสบียงได้ยากยิ่ง จึงดำเนินการล่าช้ากว่าที่คิดไว้มาก เดิมทีเถ้าแก่หลี่ว์จะไปเปิดเส้นทางข้างหน้าก่อน ทว่ากลับมาช่วยประสานงานให้กลางคัน ได้ยินว่าเถ้าแก่หลี่ว์เคยเป็นจิ้นซื่อที่เคยเข้าสำนักบัณฑิตฮั่นหลินเจ้าหน้าที่มณฑลซานซีในปัจจุบันบางคนเป็นสหายเก่าของเขา ด้วยความเห็นแก่หน้าจึงพอช่วยได้เล็กน้อย เลยร่วมทางมาด้วยกัน เจ้าค่ะ”
เป็นเช่นนั้นจริง
หากหลี่ว์จ้าวอิ่นไร้ความดีความชอบใหญ่โตใช้งานไม่ค่อยได้เรื่อง ก็คงไม่ต้องตาเซี่ยจวีอันและคงไม่อาจครองตำแหน่งเสนาบดีกรมคลังได้ทันทีหลังทุกอย่างเสร็จสิ้นในชาติที่แล้วอย่างไรเสียนอกเมืองคนพลุกพล่าน ไม่สะดวกพูดคุย
เจียงเสวี่ยหนิงเองก็ไม่ซักไซ้ต่อ พอเห็นโหยวฟางอิ๋นมาถึงอย่างปลอดภัยก็วางใจไม่น้อย
การเตรียมรบตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
นางรู้ตัวว่าไม่มีหัวด้านการวางกลยุทธ์ ส่วนเงินทุนที่เก็บออมไว้ไม่น้อยช่วงสองปีนี้ ก่อนมาซ
