ยังทำหน้าเย็นชาใส่
ถึงขั้นมองค้อน โยนสมุดบัญชีไปบนโต๊ะเสมียนซึ่งกำลังตัวสั่นงันงก แล้วหมุนกายจากไป
เจียงเสวี่ยหนิงยากจะบรรยายความรู้สึกชั่วขณะนั้น
นี่มัน…
ความเป็นอริ?
หลี่ว์เสี่ยนมาเป็นอริอะไรกับนางเนี่ยส่วนเซี่ยเวยไม่ได้เดินมาสมทบ ทำแค่ยืนมองจากด้านข้าง
หลี่ว์เสี่ยนเข้าไปหาก็ยิ้มเย็น “เห็นน้ำใจเป็นความมุ่งร้าย ตัดชุด แต่งงานให้คนอื่นเขาเสียได้[1]!”
เซี่ยเวยเหลือบมอง
หลี่ว์เสี่ยนยิ่งหมดความอดทน ด่ากราด“บัญชีเสบียงสัมภาระกองทัพที่ซินโจวเทียบตัวเลขไม่ตรงกัน ที่ผ่านมาเป็นบัญชีเสียทุกปี ไอ้หวังเฉิงนั่น เป็นตัวสารเลวสูบเลือดสูบเนื้อประชาชน คนที่มันทิ้งไว้ไม่มีประโยชน์สักตัว เล่นลูกไม้ตั้งเท่าไหร่ไม่รู้ ข้าน่ะพาลูกน้องมาไม่น้อยโละเจ้าพวกนั้นยกแผงแล้วเปลี่ยนคนใหม่ไปแทนได้พอดี!”
พูดจบก็เหมือนเดือดกว่าเก่า หันกายจะเดินเข้าเมือง
เซี่ยเวยที่อยู่ด้านหลังเลิกคิ้ว “แล้วลูกไม้เจ้าสะอาดนักหรือ”
หลี่ว์เสี่ยนแทบเต้นผาง
หันศีรษะมาร้องเสียงสูง “เซี่ยจวีอัน!”
ไม่รู้ว่าเซี่ยเวยมองอะไรออก จึงโบกมือยิ้ม ๆแล้วเอ่ยขัดเขาก่อนจะ ทันได้กล่าว ‘ตัดญาติขาดมิตร’ สี่คำนี้ออกมา “ได้ เอาตามเจ้าว่า เปลี่ยนใหม่เลย”
คำผรุสวาทซึ่งยังไม่ออกจากปากถูกดันกลับลงไปหมดทันที
หลี่ว์เสี่ยนเกือบสำลักตายเพราะไม่กี่คำนี้ของเขา ผ่านไปสักพักถึง สะบัดแขนเสื้อขวับ “ไยเมื่อก่อนข้าถึงไม่รับรู้นะว่าเจ้าก็ยังเป็นคนต่ำช้าไม่เปลี่ยน!”
——————–
