เรื่อง อะไรมาหรอกเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงนะ”
หัวรั้นไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ การขนส่งเสบียงย่อมหมายถึงการเสี่ยงอันตราย ระดับความปลอดภัยไม่ต่างจากนางที่ร่วมเดินทางกับเซี่ยเวยเท่าใดนัก มิหนำซ้ำอีกฝั่ายมีกิจการในมือตั้งใหญ่โตแล้ว เหตุใดแม้แต่เรื่องนี้ก็ไม่คิดเผื่อตัวเองบ้างเลยเจียงเสวี่ยหนิงโมโหนาง แต่เห็นสภาพนางเช่นนี้ก็เอ่ยวาจารุนแรง ไม่ออก
ท้ายที่สุดก็ได้แต่ก้มหน้าเช็ดรอยเปือนบนมือให้ “ไหนว่าอีกไม่กี่วันจะตามมา ไฉนวันนี้ก็มาถึงแล้วเล่า”
โหยวฟางอิ๋นมองนางตาเป็นประกาย “องค์หญิงใหญ่ถูกขังที่ต๋าต๋า เกรงว่าสถานการณ์จะแย่ลงทุกวัน ข้ารู้ว่าท่านเป็นกังวล ดังนั้นหาก แนวหลังจัดการทุกอย่างได้เพียบพร้อมเสียแต่วันนี้ก็น่าจะเปิดศึกได้โดยไว ข้าจึงเร่งเดินทางสักหน่อยอีกอย่างได้ยินว่าท่านถูกลอบโจมตีระหว่างไปด่านชายแดนด้วย ข้าเองก็เป็นห่วงท่าน เลยอยากมาพบให้เร็วขึ้นอีกสักวันน่ะเจ้าค่ะ”เจียงเสวี่ยหนิงยิ้มให้ความเขลาของนาง ทว่าในใจกลับอบอุ่น
เพียงแต่หลังจากหลี่ว์เสี่ยนซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลได้ยินคำพูดของทั้งสอง ไม่รู้ว่าโดนทิ่มแทงผิดจุดตรงไหนถึงแค่นหัวเราะ
เจียงเสวี่ยหนิงได้ยินถึงค่อยหันไปมอง
เถ้าแก่หลี่ว์หน้าเลือดแห่งร้านโยวหวงในเมืองหลวงเมื่อวันวาน บัดนี้มองไปกลับสภาพดูไม่จืดเสื้อคลุมยาวไม่เพียงเลอะน้ำโคลนเป็นดวง ๆ แต่ยังโดนกิ่งไม้ซึ่งยื่นจากไหนก็ไม่รู้กรีดเป็นรอยหลายเส้น
ตอนเห็นเจียงเสวี่ยหนิงมองมา เขาก็
