เศษ ไม่แน่อาจเป็นรสชาติอะไรใหม่ ๆ ต้องลองชิมเยอะ ๆ ถึงจะรู้
นางจึงรีบคีบมาอีกชิ้น
ทว่าพอกัดเคี้ยว เครื่องปรุงรสเปรี้ยว ๆ ซึ่งผสมกับน้ำมันในเนื้อก็ ทะลักท่วมทั้งโพรงปากทันใด“แค่ก!”
ไม่รู้ว่าใส่น้ำส้มสายชูเก่าเก็บกี่ปี รสเปรี้ยวจึงฉุนกึกจนนางใบหน้า เหยเก เอามือปิดปากแทบจะทันทีแล้วคายเนื้อใส่จานด้านข้าง!
ทว่ารสเปรี้ยวก็ยังตกค้างอยู่ในปาก
นางเสียอาการจนพูดไม่ออก รีบยื่นมือจะหยิบน้ำ “นี่มันรสอะไรกัน!”
เซี่ยเวยส่งจอกสุราที่ตนดื่มไปแล้วสองอึกมาให้
เจียงเสวี่ยหนิงรับมาโดยไม่มอง แหงนหน้าดื่มรวดเดียว
จากนั้น…
ใบหน้าเท่าฝั่ามือที่เดิมทีก็บิดเบี้ยวอยู่แล้วเขียวคล้ำในบัดดล นาง สำลักจนปล่อยจอกสุราเอามือกุมลำคอแล้วไออย่างรุนแรง “คะ…แค่ก ๆ! เซี่ย…แค่ก ๆ ๆ ! เซี่ยจวีอัน ท่าน…แค่ก ๆ !”
ประหนึ่งคนเป็นวัณโรค
นางหน้าแดงก่ำ รสชาติเปรี้ยวจัดกับเผ็ดสุดขีดอัดเต็มปาก พุ่งขึ้น ศีรษะราวกับก้อนเพลิง ต่อให้อยากคายก็คายไม่ออก!อยากจะสิ้นใจมันเสียตรงนี้เลย!
เซี่ยเวยจ้องนางอย่างปราศจากความแตกตื่น“ทำไม เปรี้ยวมากหรือ”
คิดจะฆ่าชิงทรัพย์กันหรือไร?!
ทั้งสองชาติของเจียงเสวี่ยหนิงไม่เคยกินอะไรเปรี้ยวขนาดนี้มาก่อนเลย!
ครั้นได้ยินคำพูดของอีกฝั่าย มีหรือจะยังไม่เข้าใจอีก
ตั้งใจจะสั่งสอนนางแต่แรกแล้วนี่นา!โกรธนักที่ตัวเองพลั้งเผลอจนติดกับ…คนแซ่เซี่ยโหดเหี้ยมอำมหิตนัก ภูตผีมารร้ายชัด ๆเลย นางสติเลอะเลือนไปแล้วหรือถึงกล้ารู้สึ
