จาก ‘นาเกลือตระกูลเหริน’เองก็ตามมา
เนื่องด้วยเส้นทางยาวไกลและแสนเข็ญ กว่าจดหมายจะมาถึงสักฉบับต้องใช้เวลาหลายวัน
ทว่ายิ่งทนใช้ชีวิตในหวงโจวไปเรื่อย ๆ ก็เสมือนสุราฤทธิ์แรงกาหนึ่งซึ่งต้มจนร้อนกลางเหมันต์อันหนาวเหน็บ ทำให้ต้องขบฟันโอบกอดความหวังอันริบหรี่นั้นต่อ กระทั่งมันเติบโตขึ้นในส่วนลึกของชั้นดินซึ่งไร้ความอุดมสมบูรณ์ ค่อย ๆหยั่งรากอย่างมั่นคง แตกหน่ออย่างเชื่องช้าโดยไม่แยแสสภาพอากาศเลวร้ายซึ่งถูกพายุหิมะห่าฝนอสุนีบาตรุกราน แผ่กิ่งก้านสาขาเช่นต้นสนในรอยแยกหินผา ทรงพลังและอดทนเหลือแสน
เขาไม่ได้ล้มลุกคลุกคลานในความสิ้นหวัง
ทุกคืนวันล้วนเปียมความหวังต่อวันข้างหน้าเสมอ
และแล้วในที่สุดวันนี้นางก็มา
มีเพียงฟั้าเท่านั้นที่รู้ว่าเขาดีใจขนาดไหนตอนได้ข่าวว่านางจะมากับเซี่ยเวย
ถึงขั้นตั้งหน้าตั้งตารอคอยล่วงหน้าสองวัน
แม้แต่ขณะจัดการกองทัพยังเหม่อลอยอย่างหาได้ยาก
กระทั่งได้เห็นนางในตอนนี้
จึงค่อยปล่อยวางความคาดหวังได้เต็มอกแปรเปลี่ยนเป็นความ สบายใจจนคุมความยินดีไม่อยู่โดยสิ้นเชิง หลังกอดนางไว้ในอ้อมอกแน่นถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตนเสียมารยาท
หนุ่มน้อยเติบใหญ่ขึ้นแล้วจริง ๆ
พอหางตาเขาเหลือบเห็นทหารรอบ ๆ มองมาด้วยความหลากใจ แม้ทุกอย่างที่ทำไปจะมาจากใจจริง ทว่าวันนี้ไม่เหมือนดั่งวันวานที่จะก่อปัญหาได้ตามใจชอบอีก เขาจึงกระแอมใบหน้าแดงเรื่อแล้วปล่อยนางไป
ด้วยเหตุนี้จึงเห็นเซี่ยเวยที่จับจ้องพวกเขาจากในรถม
