ายก่อนจะสลบไสลแวบผ่านนางพบว่าเซี่ยเวยพกผงห้าศิลาติดตัว จึงขอมันมาจากเขาอย่างมีโทสะ แต่อีกฝั่ายกลับเงื้อมือฟาดตนจนสลบไม่ใช่แค่นั้น…
ที่สำคัญคือคนผู้นี้กล้ารังเกียจว่านางย่างเนื้อได้กระเดือกไม่ลง!
เจียงเสวี่ยหนิงทะลึ่งตัวพรวดกระชากผ้าห่มลุก นางพบว่าชุดตัวในผลัดใหม่หมด แต่พอยืนขึ้นกลับรู้สึกหน้ามืดวิงเวียนจนเกือบโงนเงนหงายหลัง
พอดีกับที่ข้างนอกมีเสียงฝีเท้า
เป็นเสียงของคนหนุ่มซึ่งเหมือนกำลังนำหน้า“ท่านหมอ ท่านบอกว่าคุณหนูเพียงแต่นอนหลับไม่ได้เจ็บปั่วยอันใด แต่นี่ก็หลับไปตั้งสองวันแล้วนะ ท่านตรวจผิดหรือเปล่า”
ผู้เดินตามมาเป็นชายชราที่แบกหีบยาบนหลังปลายคางไว้เคราแพะบาง ๆ กระจุกหนึ่ง หนังตาตก ผิวหนังเหี่ยวย่น ผมเผ้าขาวโพลน ปลาย จมูกแดงจากผิวอักเสบ ครั้นได้ยินเช่นนี้ก็ชำเลืองมองเด็กน้อยตรงหน้าก่อนหัวเราะเยือกเย็น “ข้าเป็นหมอมาจนปั่านนี้ ไม่อวดอ้างตำรับยาใด คน ไม่ปั่วยข้าหรือจะดูไม่ออก เซียนเซิงของพวกเจ้ายังไม่ว่าอะไรเลย เหตุใดเจ้ายังต้องหาเรื่องให้ข้าลำบากด้วยเล่า”
เสียวเปั่าบ่นพึมพำ “ไม่ใช่เพราะข้ากลัวนางเป็นอะไรไปหรือไร”ถึงฉากหน้าเซียนเซิงจะสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่แน่อาจกำลังสงสัยว่าตาแก่นี่เป็นหมอกำมะลอเหมือนตนจนแอบร้อนใจอยู่เงียบ ๆ ก็เป็นได้!
ทว่าเมืองนี้หาหมอดี ๆ ได้ยาก
ล่วงเกินใครก็ได้ อย่าล่วงเกินหมอรักษาโรค
เสียวเปั่ายิ้มกลบเกลื่อนทันใด รีบกล่าวรัวเร็ว“ใช่ ๆ ๆ ท่านกล่าว ถูกต้องแล้ว ข้า
