ฝั่ามือเย็นแตะ ผิวพรรณนวลใส สัมผัสเส้นเลือดที่เดือดพล่าน แล้วจึงกล่าวเสียงเรียบ“โกหก”
บทที่ 199 ทะเลทุกข์ผู้ใดจะข้ามได้ (2)เจียงเสวี่ยหนิงตัวสั่น นางปัดมือเขาออกกระชับเสื้อให้มิดชิดพลาง ถอยกรูด กล่าวเจือแววขุ่นเคืองอย่างคนขลาดแสร้งเข้มแข็ง “ท่านเสียสติ ไปแล้วหรือ!”
เซี่ยเวยกลับไม่เอ่ยคำใด
เขาไม่หันมองหิมะอีก ค่อย ๆ เอนพิงผนังถ้ำ
ตอนแรกเจียงเสวี่ยหนิงยังไม่พบความผิดปกติ
วันต่อมานางจึงพบว่า ที่แท้เสียงกลั้นไอเป็นครั้งคราวในความฝัน หาใช่ความฝันจริง ๆ ไม่
เซี่ยเวยเริ่มมีอาการไอ
ท่ามกลางสภาพอากาศหน้าหนาว ใบหน้าเขาซีดขาวจนสังเกตได้ด้วยตาเปล่า
วันที่สามเขาย่างเนื้อกวางแค่ครึ่งชิ้น
และในวันเดียวกัน หลังจากนางกรอกหิมะใส่ถุงให้ละลายเป็นน้ำ ส่งให้เซี่ยเวย เขากลับรับไว้ไม่อยู่ ทั้งยังชะงักค้างครู่หนึ่งกว่าจะหยิบได้
เวลานั้นเอง เจียงเสวี่ยหนิงจึงรู้สึกหนาวเยือกเข้ากระดูก
ดวงตาคู่นั้นของเซี่ยเวยฉายแววผิดปกติ เขาค่อย ๆ จิบน้ำก่อนถาม นาง “ตอนนี้ข้าไร้ประโยชน์แล้ว หากข้าเป็นเจ้าและฉลาดพอ ก็คงเก็บของรอวันหิมะหยุดแล้วจากไปให้ไกล”
เจียงเสวี่ยหนิงครุ่นคิด เหตุใดคนผู้นี้ถึงเป็นเช่นนี้นะ
นางไม่กล้าเผยอารมณ์ใดมากนัก เพียงกล่าวว่า “อย่าบอกนะว่าท่านคิดจะตายอยู่ที่นี่”
เซี่ยเวยไออีกครั้ง ริมฝีปากแย้มยิ้มบางพลางเอ่ย “ตายอยู่ที่นี่ไม่ดี ตรงไหนเล่า”
อย่างน้อยก็ดีกว่าเป็นหมากในมือคนอื่น
อยู่ด้วยตนเอง ตายด้วยตนเอ
