หนิงไม่อยากจะเข้าใจเขาไปมากกว่านี้แล้ว
ยิ่งรู้มาก อันตรายก็ยิ่งมากตาม ชาติก่อนนางเข้าไปพัวพันในความ ขัดแย้งลึกเกินไป ชาตินี้หากช่วยองค์หญิงเสร็จสิ้นแล้วนางก็ไม่มีความต้องการใดอีก
นางกวาดตามองปั่าทึบรอบกาย ไม่เห็นเส้นทางเลยสักนิด ในใจ บังเกิดความกังวลพร้อมกันนั้นก็เบนหัวข้อสนทนาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ถามว่า “พวกเราไม่ย้อนกลับหรือเจ้าคะ”
เซี่ยเวยตอบ “ช้าเร็วพวกเขาย่อมต้องรู้ว่าในรถม้าไม่มีคน คำนวณ สักเล็กน้อยก็รู้แล้วว่าพวกเราหลบหนีกันตั้งแต่เมื่อไหร่ จากนั้นต้องจัดกระบวนล้อมอย่างแน่นหนาตรงเส้นทางก่อนหน้านี้แน่ ถ้าย้อนกลับไปก็ เท่ากับเดินสู่กับดักด้วยตนเอง”เจียงเสวี่ยหนิงมุ่นคิ้ว “ถ้าอย่างนั้นเราจะไปทางใดกันเจ้าคะ”
เซี่ยเวยตอบ “เมืองจี่หนาน”
คิ้วเจียงเสวี่ยหนิงขมวดคิ้วแน่นกว่าเก่า อดกังขาไม่ได้ “เซียนเซิง ทราบทางหรือ”
เซี่ยเวยหักกิ่งไม้ที่ขวางทาง ตอบอย่างผ่าเผยว่า “จากไท่อานขึ้นเหนือคือจี่หนาน แค่ต้องข้ามผ่านปั่าเขานี้ไปเท่านั้น สถานที่ที่อันตรายที่สุดคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด แม้ทราบแก่ใจว่าภูเขามีเสือ แต่ก็ยังมุ่งหน้าสู่เขา ที่มีเสือนั้น”
เจียงเสวี่ยหนิงอับจนวาจาโดยสิ้นเชิงแม้ทราบแก่ใจว่าภูเขามีเสือ แต่ก็ยังคงมุ่งหน้าสู่เขาที่มีเสือนั้น?
สวรรค์ที่รู้ว่าถ้าเกิดพลั้งเผลอขึ้นมาจะถูกฝังร่างในท้องเสือหรือเปล่า!
การดั้นด้นกลางภูเขาช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ยิ่ง ไม่ต้องกล่
