ันน่าพรั่นพรึงเช่นนี้ คนจึงตระหนักได้ถึงความเล็กกระจ้อยร่อยของตนโดยแท้ และเผชิญหน้า ส่วนลึกของจิตใจอันเต็มไปด้วยบาดแผลอย่างแจ่มแจ้ง
เซี่ยเวยไม่ได้ยินนางเอ่ยวาจามาครู่ใหญ่
ได้ยินเพียงเสียงก้าวย่ำไม่สม่ำเสมอจากด้านหลัง บางคราเข้าใกล้อยู่ บ้าง บางครั้งก็ค่อนข้างไกลห่างอาการหอบค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
ทว่านับแต่ต้นจนจบกลับไม่ได้ยินคำขอให้‘ช้าลงหน่อย’ หรือ ‘รอ เดี๋ยว’ ใด ๆ สักคำ
นางเพียรสุดกำลังเพื่อตามฝีเท้าเขาให้ทัน
เซี่ยเวยพลันรู้สึกราวกับหวนคืนสู่ช่วงเวลาแรกเริ่มในคราวนั้น
——————–1. แม้ซ่อนหัวก็ยังเผยหาง เป็นสำนวนหมายถึงทำตัวหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไม่เปิดเผยตัวตนหรือความสามารถแท้จริงบทที่ 195 อดีตดุจเมื่อวาน (2)เขาหันกลับไปมอง
เจียงเสวี่ยหนิงถูกทิ้งห่างอยู่เบื้องหลัง ชุดที่เคยงามประณีตโดนกิ่งไม้และพุ่มหนามโดยรอบกรีดขาดไปส่วนหนึ่งขณะก้าวเดิน แลดูน่าเวทนาอยู่บ้าง ผมดำขลับซึ่งเคยถูกหวีขึ้นไปตกระลงมาสองสามปอยอย่างยุ่งเหยิง นางเก็บท่อนไม้มาใช้แทนไม้เท้า ทว่าถึงอย่างไรก็ไม่ได้สูงเช่นเขา ทั้งยังไม่ได้กำยำแข็งแรงเป็นพิเศษจึงก้าวเดินด้วยความลำบากยิ่ง ทำได้แค่กัดฟันแน่น ค้ำยันตนด้วยความทระนงไม่ยอมศิโรราบอันเป็นนิสัยซึ่งฝังลึกถึงกระดูก
ประดุจหญ้าปั่าในทุ่งเงียบงัน ยืนหยัด
ท่าทีดังกล่าวซ้อนทับกับภาพของเด็กสาวน่าสงสารที่เคยถือตนอวดดี ผู้นั้นอย่างง่ายดาย
เทียบกับเมื่อหกปีก่อน นางเพียงตัวสูงกว่าเดิมบ้าง รูปร่างหน้
