ดังคำกล่าวที่ว่าผู้ยอมถูกมีดแทงซี่โครงทั้งสองฝังเพื่อมิตรสหาย บ่อยครั้งยังต้องถูกมิตรสหายกับคนในดวงใจมิตรสหายแทงอีกสองหนด้วยหลี่ว์เสี่ยนรู้สึกว่าชีวิตน้อย ๆ ของตนจบสิ้นแล้ว
เขาอัดอั้นตันใจ ทั้งยังไม่กล้าโยนความซวยกลับคืน
ล้อเล่นหรืออย่างไร คนแซ่เซี่ยเข้าข้างอีกฝั่ายสุดโต่งปานนั้น แล้วจะ ยังเชื่อเขาลงหรือ หากเขากล้าว่าเจียงเสวี่ยหนิงสักประโยค มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าจะเกิดสิ่งใดตามมา
หลี่ว์เสี่ยนเค้นสมองจะหาข้ออ้างเหมาะ ๆ ให้ตัวเอง
ใครเล่าจะคาดว่าเซี่ยเวยกลับดูไม่มีความผิดปกติอันใด คลี่ยิ้มบางดุจฝุั่นลอยล่องเอ่ยต่อไปว่า “เมื่อไม่ได้ว่าง เช่นนั้นยังไม่รีบกลับไปทำงานอีกหรือ”
หลี่ว์เสี่ยนตะลึงงัน “เอ๋”
เซี่ยเวยกลับมองเขาอีกด้วยซ้ำ เปลี่ยนทิศทางเดินมุ่งหน้าไปทางเจียง เสวี่ยหนิงและกล่าวต่อ “การเดินทางนี้ที่ข้าหวนกลับมาจินหลิงเป็นการ กลับบ้านเกิดบูชาบรรพบุรุษ ที่ร่วมทางกับเจ้า ฉากหน้าอธิบายเพียงบังเอิญพบกันด้วยโชคชะตา ข้ากับใต้เท้ารองเสนาบดีเจียงเป็นสหายเก่าก่อน ข้าจึงถือโอกาสพาเจ้าติดตามมาด้วย การเดินทางจากนี้จึงจะไม่ได้วิ่งตรงสู่ด่านชายแดน แต่ไปตามเส้นทางกลับเมืองหลวงก่อนเวลาใดควรเปลี่ยน เส้นทางไปสู่ตะวันตกไว้ค่อยดูระหว่างทาง”
เจียงเสวี่ยหนิงอึ้งไปชั่วอึดใจ เพิ่งจะเข้าใจความหมายของเขา
ก่อนหน้านี้นางยังสงสัยอยู่เลยว่าขุนนางคนสนิทของโอรสสวรรค์อย่างเซี่ยเวย จู่ ๆ วันหนึ่งออกจากเมืองหล
