วยจะไร้ความคิดดังกล่าว ข่าวที่เสิ่นจื่ออี ถูกขังในต๋าต๋าและร้องขอความช่วยเหลือจากราชสำนักก็พิสูจน์แล้วว่า เป็นความจริง ในเมื่อเจียงเสวี่ยหนิงเคยมอบสัญญาแก่นางก็ย่อมไปทำตามสัญญาให้เป็นจริง
เป็นดังที่เซี่ยเวยกล่าวไว้ไม่มีผิด…
หากปราศจากหนทางอื่น นางคงหวังให้ฝังเยี่ยนหลินมอบความ ช่วยเหลือได้
วันนั้นหลังครุ่นคิดอยู่นาน นางก็ให้โหยวฟางอิ๋นกับเหรินเหวยจื้อรีบแจกแจงรายการเงินทองในครอบครองทั้งหมดที่ใช้งานได้ รวมถึงสินทรัพย์ ที่แปลงเป็นเงินได้ในเร็ววัน
ทั้งหมดเพื่อให้นำไปใช้งานได้ไวที่สุดแต่นางคาดไม่ถึงเลยว่าเซี่ยเวยจะมองขาดในผาดเดียว ทั้งยังพลิก เปลี่ยนคำพูดเผยเบื้องหลังว่าเป็นอุบายอันไร้หัวใจเช่นนี้!
“เป็นข้าที่หลงลืมไป”
ความอุ่นจางที่เอ่อขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจเจียงเสวี่ยหนิงถูกหิมะน้ำแข็ง จับแช่ในบัดดล นิ้วมือที่ทิ้งข้างกายกำแน่น น้ำเสียงแฝงการเสียดสี
“แผนอันยิ่งใหญ่ของเซียนเซิงเดิมทีก็มิใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะคาดคิด แล้วจะมีหัวใจเช่นคนธรรมดาได้อย่างไร”
เซี่ยเวยยังคงหลุบตา มิได้อธิบายเจียงเสวี่ยหนิงเห็นท่าทีของเขาปราศจากอารมณ์ความรู้สึกถึงเพียงนี้ ก็ยิ่งอัดอั้นตันใจ เมื่อครู่นางก็ช่างหลงเข้าใจไปได้ว่าในใจคนผู้นี้อาจยังหลงเหลือความอบอุ่นอ่อนโยนอยู่บ้าง น่าขันสิ้นดี!
เปลือกนอกของนักปราชญ์ จิตใจของมารร้าย
นางถึงกับหลงเชื่ออย่างง่ายดายเสียได้ ทว่าหากตัดเซี่ยเวยทิ้ง แล้ว นางจะยังหวังกับผู้ใดได้อีก
