เล่า
ชีวิตขององค์หญิงใหญ่กำลังตกอยู่ในอันตรายนางปราศจากทางเลือกอื่นโดยสิ้นเชิง
เวลานี้เจียงเสวี่ยหนิงเองก็ไม่ทราบเช่นกันว่าตนโกรธแค้นเซี่ยเวยหรือตนเองมากกว่ากัน นางถอยหนึ่งก้าว ค้อมกายให้เซี่ยเวยตามธรรมเนียมกระแสเสียงเย็นกระด้างกว่าเก่า “ศิษย์ดุจปลาในร่องถนนที่แห้งเหือด[1] เซียนเซิงมีปณิธานสูงส่งศิษย์ได้รับความเมตตาจากท่านก็นับเป็นโชคดีหนักหนาแล้ว เรื่องวางแผนช่วยคนศิษย์จึงยิ่งไม่ต้องพะวง ส่วนเรื่อง ทรัพย์สินเงินทองศิษย์ล้วนแจกแจงเสร็จสิ้น ยามค่ำสมุดบัญชีคงจะส่งมาถึงมือเซียนเซิงเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแล้วโปรดอภัยศิษย์ที่เสีย มารยาท จำต้องกลับไปเตรียมการสักเล็กน้อย ขอตัวลาก่อนเจ้าค่ะ”
เซี่ยเวยวางผ้าแพรที่ใช้เช็ดมือ
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ได้ยินเขาเอ่ยสิ่งใดจึงถือเสียว่าเขายอมรับโดยปริยาย ค้อมกายเสร็จก็สะบัดแขนเสื้อ ตรงออกจากห้องด้วยใบหน้าเย็นชา
ด้านนอกหลี่ว์เสี่ยนเพิ่งกลับมา
ทั้งคู่จึงประจันหน้าพอดี
ถึงอย่างไรก็ไม่ได้พบกันมาสองปี หลี่ว์เสี่ยนเห็นใบหน้าเฉิดฉัน เยียบเย็นทีแรกยังอึ้งไป ครู่ต่อมาถึงค่อยตระหนักได้ว่าเป็นผู้ใด
เดิมทีเขาคิดจะทักทายสักหน่อย ใครจะคิดว่าเจียงเสวี่ยหนิงกลับ เหลือบมองเขา แค่นหัวเราะเย็น ๆ แล้วจากไปเลยหลี่ว์เสี่ยนเหมือนหัวใจกระตุก
เขาหมุนกายกลับ มองตรงไปยังหน้าต่างห้องที่เซี่ยเวยอยู่อีกครา เขาลังเลชั่วครู่ ในที่สุดจึงยกชุดบัณฑิตตัวยาวของตนอย่างเบามือ รวบรวมควา
