มแพขนตาหนาหลุบลงเล็กน้อย ในเงา อ่อนจางที่ทอดลงมีความกังวลแฝงอยู่เงียบ ๆ
เซี่ยเวยพลันนึกถึงซิ่งเขียวผลน้อยบนขอบหน้าต่างในฤดูร้อนครานั้น
ความงุ่นง่านอันเบาบางในส่วนลึกของหัวใจถาโถมขึ้นมาอีกครา
เขาเคยเตือนจางเจอว่าหากพะว้าพะวังก็อย่าไปตอแยนาง แต่ห่วง ของเขาเคยน้อยกว่าจางเจอด้วยหรือ ท้ายที่สุดก็ยังก้าวล้ำเส้น เผยเค้าลางออกมาจนได้ มิใช่สิ่งที่ควรกระทำเลยจริง ๆ
เซี่ยเวยผู้ไม่ได้อยากอาหารนักมาตั้งแต่แรกวางช้อนกระเบื้องขาวเล็กบนขอบชาม เกิดเสียงกระทบแผ่วเบาเป็นคราแรก ก่อนจะกล่าวว่า“เจ้า อ่านสารลับที่ข้ามอบให้หรือยัง”
นิ้วเจียงเสวี่ยหนิงสั่นเล็กน้อย “อ่านแล้วเจ้าค่ะ”
นางหวนนึกถึงเนื้อหาภายในสารลับฉบับนั้นขอบตาพลันแดงก่ำ เอ่ยติดสะอื้น “ร้ายดีอย่างไรก็ทรงเป็นถึงองค์หญิงในราชวงศ์ สืบสายโลหิตเชื้อพระวงศ์ อีกทั้งฮ่องเต้ก็ยังเป็นพระเชษฐาร่วมอุทร แล้วเหตุใดฝั่าบาทถึงสะบั้นสายสัมพันธ์ครอบครัว ไร้หัวใจได้ขนาดนี้?!”
สารลับนั้นเดิมเป็นรายงานด่วนจากด่านชายแดน บรรยายความเรื่องราชสำนักต๋าต๋า
ประการแรก เรื่องชนกลุ่มน้อยบริเวณชายแดนที่มีใจทะเยอทะยาน โฉดชั่ว สองปีเริ่มฝึกฝนไพร่พล แอบตั้งกองทัพ เกรงว่าจะเกิดความ เคลื่อนไหวผิดปกติ ไม่เป็นผลดีต่อดินแดนภาคกลาง ประการที่สอง องค์หญิงใหญ่เล่อหยางตั้งครรภ์แล้ว ในครรภ์คือเลือดเนื้อหมานอี๋ เนื่องด้วยนางตรวจสอบพบว่าสถานการณ์ทางต๋าต๋ากำลังจะเปลี่ยนแปลง จึง ลอบส่งข่าวสาร
