งมาจินหลิงเซี่ยเวยไม่ได้กินสิ่งใดเป็นกิจจะลักษณะจริง ๆ หากจัด เตรียมอาหารมันเกรงว่าจะกินไม่ลง ทั้งยังอาจไปทำร้ายทางเดินอาหาร ข้าวต้มคู่เครื่องเคียงเท่านี้จะวางใจได้มากกว่า
เขาเองก็เหนื่อยจะเอ่ยวาจา เพียงนั่งลงกินข้าวต้ม
ไม่นานนักเจี้ยนซูก็พาเจียงเสวี่ยหนิงมาถึงเซี่ยเวยแก้มขาวซีด กิน ข้าวต้มได้ไม่ถึงครึ่งชามกล่าวโดยไม่ช้อนสายตาขึ้นด้วยซ้ำ “เข้ามา”
ไม่ว่าอารมณ์บนใบหน้าหรือน้ำเสียงยามเอื้อนเอ่ย ล้วนยังเหมือนยามดำรงฐานะเป็นอาจารย์ของนางที่เมืองหลวงเมื่อปีนั้นไม่มีผิด
ประดุจการเผชิญหน้าภายในเรือนปีตู๋ไม่เคยเกิดขึ้น
เจียงเสวี่ยหนิงก้าวเข้ามา ค้อมกายคารวะอาจารย์อย่างเรียบร้อย “คารวะเซียนเซิง”
เขาได้ยินแล้วก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาใด มือหนึ่งถือช้อนกระเบื้องขาว คนชามข้าวต้มตรงหน้า มองควันขาวที่ค่อย ๆ ลอยขึ้น ไม่แม้แต่จะถามนางว่าใคร่ครวญมาแล้วได้ความว่าอย่างไร กลับเอ่ยถามว่า “กินข้าวมาหรือยัง”——————–1. ปลาในร่องถนนที่แห้งเหือด เป็นสำนวนหมายถึงตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากต้องการความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน
