งที่หลี่ว์เสี่ยนช่วยทำการค้าแทนเซี่ยเวยน่ะเอาเถิด อย่างไรเสีย เซี่ยเวยก็มากความสามารถ ทว่าเว่ยเหลียงที่มาช่วยเพาะปลูกแทนนางเล่า นับเป็นเรื่องแบบใดกัน
หากเป็นที่แล้วมา โหยวฟางอิ๋นฟังแล้วคงหัวเราะตาม ทว่ายามนี้กลับเพียงฝืนยิ้ม
เจียงเสวี่ยหนิงมองออกว่านางมาพร้อมเรื่องบางประการ
ความคิดเล็ก ๆ วาบผ่าน พอจะเดาออกจึงเอ่ยถามโดยไม่อ้อมค้อม “พบหลี่ว์เสี่ยนอีกแล้วหรือ”
ริมภูเขาจำลองของร้านเสียไปั๋คือใบบัวแห้งเหี่ยวทั่วทะเลสาบ
เจียงเสวี่ยหนิงยืนถืออาหารปลาอยู่ข้างทะเลสาบนั้นโหยวฟางอิ๋นลังเล แท้จริงนางไม่อยากสร้างความวุ่นวายใจให้อีกฝั่ายนัก ทว่าความหวาดหวั่นหากเลือกปิดบังก็ยังมีชัยเหนือความลังเล ในที่สุด จึงตอบว่า “พบแล้วเจ้าค่ะ”
นางเล่าเรื่องที่พบหลี่ว์เสี่ยนวันนี้โดยละเอียดปิดบังแค่ส่วนที่ตนทำให้เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เจียงเสวี่ยหนิงได้ยินแล้วขมวดคิ้วฉับ เงียบงันเป็นเวลานาน
โหยวฟางอิ๋นเอ่ย “ข้าได้ยินข่าวฝังต๋าต๋าเกี่ยวกับองค์หญิงในงานเลี้ยง ที่หลี่ว์เสี่ยนต้องการหาตัวท่านอาจเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้กระมัง”พ่อค้าสมุนไพรจากด่านชายแดนเล่าว่า องค์หญิงใหญ่ในราชสำนัก ต๋าต๋าอาจตั้งครรภ์แล้ว
เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกเลื่อนลอย
สุดท้ายเรื่องที่นางกังวลที่สุดก็ยังคงมาเยือนแต่เนื่องจากนางเตรียมใจก่อนมานานมากแล้วจึงไม่ได้ตื่นตะลึงเกินไปนัก รับรู้ถึงแต่ความหนักอึ้งและอาดูรของโชคชะตาที่ไม่ยินยอมให้มนุษย์แก้ไข
อย่
