้นเอง ไม่ได้อยาก เข้ามายุ่งกับเรื่องวุ่นวายทั้งหลายหรอกเขาน่าจะออกจากจินหลิงไปแล้วกระมัง
บทที่ 185 ล่วงเกิน (2)คาดไม่ถึงว่าวันนี้จะมาเจอจัง ๆ ที่งานเลี้ยง
เวลานั้นนางกำลังตั้งสมาธิฟังพ่อค้าสมุนไพรจากมณฑลส่านซีและ กานซู่สองสามคนซึ่งนั่งติดกันพูดคุยเรื่องด่านชายแดน
“นับแต่องค์หญิงใหญ่เดินทางไปอภิเษกสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรี ต้าเฉียนก็เปิดตลาดการค้าข้ามแดนกับต๋าต๋าจริง ๆ ต๋าต๋ามีสมุนไพรชั้นดี ไม่น้อย แต่เจ้าก็รู้ว่าพื้นที่นั้นหนาวยะเยือกจึงไม่มีการค้าใหญ่โตใดให้ทำ นึกไม่ถึงว่าปีนี้จะพบโชค ขณะกำลังทุกข์ใจที่ขายสมุนไพรจำนวนมาก ไม่ออกกลับพบคนหนุ่มผู้หนึ่ง เขาหน้าตาหล่อเหลาทีเดียว ไม่ทราบเป็น บุตรพ่อค้าใหญ่ผู้ใด พออ้าปากก็ขอเหมาสินค้าที่เหลือทั้งหมดแม้จะไม่ค่อยทำกำไรแต่ก็ขายออกจำนวนมากเช่นนี้ข้าจึงกลับมาได้ไวหน่อย ทั้งยังเหลือเวลาเตรียมสมุนไพรของปีหน้า คนผู้นั้นกล่าวด้วยว่าเขาขาดแคลนยาอยู่ เสมอ หากปีหน้าข้ามีสมุนไพรให้กลับมาอีก”
“สมุนไพรของเจ้าราคาอย่างต่ำก็คงสองหมื่นตำลึงได้ละสิ ราคา ขนาดนี้เขายังซื้อลง ใจปาเสียจริง!”
“ก็นั่นน่ะสิ”
“เฮ้อ อย่าพูดถึงด่านชายแดนเลย!”
“ไยพี่ชายจึงหน้านิ่วคิ้วขมวดนักเล่า”
“โธ่เอ๊ย วาจานี้ข้าก็อัดอั้นมานานแล้ว คนค้าสมุนไพรอย่างเรา ๆ จะ กี่มากน้อยก็ต้องรู้จักหมอสักคนสองคนกันทั้งนั้น สองปีมานี้ตลาดการค้า ข้ามแดนเปิด ทักษะการแพทย์ส่งผ่านไปถึงต๋าต๋า ซ้ำบางคนยังเคยไป
