นึกได้ “ตระกูลเหรินแห่งแดนสู่นี่เอง!”
แม้บนตัวรถม้าจะไม่มีสัญลักษณ์เด่นชัด ทว่าบนตัวม้ากลับมี
เหนือบังเหียนหุ้มศีรษะอาชาประทับลายคล้ายเกล็ดหิมะ
นั่นคือสัญลักษณ์ของสมาคมผู้ค้าเกลือแห่งจื้อหลิวจิ่ง
…ผู้มาเยือนมิใช่ใครอื่น โหยวฟางอิ๋นนั่นเองสองเดือนที่แล้วฮ่องเต้เสิ่นหลางตกลงกำหนดการกับพวกขุนนางใน โถงว่าราชกิจว่าจะเสด็จประพาสใต้ปีหน้า เลียบตามคลองต้าอวิ้น[1]ตลอดมาถึงเจียงหนิง
ผู้ใดบ้างไม่ทราบว่านิกายสวรรค์หยั่งรากฐานลึกในแดนฝังใต้ตลอดมา
ทุกคนล้วนคาดเดาว่าครานี้ฮ่องเต้คงคิดอาศัยโอกาสมาเยือนใต้โจมตีนิกายสวรรค์ สำแดงอำนาจไปในตัว ให้ราษฎรในเจียงหนานได้ประจักษ์หน้าตาโอรสสวรรค์กับตา ทว่าหลายปีมานี้แม้ท้องพระคลังจะไม่ถึงกับ ว่างเปล่า แต่ก็ห่างจากคำว่าเหลือใช้ ประพาสใต้ครั้งหนึ่งต้องใช้กำลังคนจำนวนมาก ทรัพย์ที่ต้องใช้จ่ายไหนเลยจะเป็นเงินเพียงเล็กน้อย ท้อง พระคลังออกเงินก้อนนี้ไม่ไหว ย่อมต้องถามเอาจากประชาชน
ส่วนราชการริมฝังคลองต้าอวิ้นที่ต้องรับขบวนเสด็จ ล้วนมีวิธีการของตนเอง
บ้างเรียกเก็บภาษีจากราษฎรเพิ่ม บ้างรวบรวมจากผู้ดีท้องถิ่น
ในเจียงหนานผู้ร่ำรวยอันดับหนึ่งคือพ่อค้าเกลือ รองลงมาคือพ่อค้า ใหญ่ในกิจการอย่างข้าวหรือผ้า บรรดาขุนนางผู้กินแต่ตำแหน่งไม่ยอมทำงานขี้คร้านจะคิดให้มากความ สะบัดพู่กันส่งสารประกาศออกไปเมื่อ ครึ่งเดือนที่แล้ว ให้ผู้มีอำนาจตัดสินใจจากหอการค้าใหญ่แต่ละแห่งมารวมตัวกัน
