ที่จินหลิงเพื่อปรึกษาหารือว่าจะออกเงินอย่างไร แล้วตั้งชื่อให้ดูดีว่า ‘การตกลงเรื่องใบอนุญาตค้าเกลือสำหรับปีหน้า’
แม้นาเกลือตระกูลเหรินจะอยู่ในแดนสู่ แต่หลังเจียงเสวี่ยหนิงมาถึง เมื่อสองปีก่อนก็เริ่มตั้งต้นนำเงินส่วนที่เหลือมาลงทุนแถบเจียงหนานซึ่งร่ำรวยได้ง่ายที่สุด นางลงทุนกับเรือสินค้าที่สัญจรระหว่างสองดินแดน เหนือใต้ หรือไม่ก็ผนวกพ่อค้าเกลือหยางโจวขนาดกลางและขนาดเล็กเข้าเป็นส่วนหนึ่ง ทั้งยังอาศัยความสัมพันธ์ที่สร้างไว้กับพ่อค้าผ้าไหมเมื่อ แรกเริ่มเพื่อเข้าสู่วงการไหมดิบและผ้า
ด้วยเหตุนี้ แม้รากฐานของตระกูลเหรินจะยังอยู่แดนสู่ ทว่าพื้นที่ กิจการแทบทั้งหมดก็แผ่ขยายมาถึงเจียงหนาน
ในมือมีเงิน ยิ่งทำเงินได้ว่องไว
เจียงเสวี่ยหนิงสอนพวกเขาให้ได้รู้ว่าสิ่งใดเรียก ‘เงินผลิตเงินได้ไวกว่า มีเงินทำเงินได้ง่ายกว่า’ เงินที่ลงไปจะขาดทุนก็ช่างปะไร ตราบใดงานซึ่ง ทำได้สำเร็จมีมากกว่างานที่ล้มเหลว เงินที่หาได้มีมากกว่าเงินที่เสียไป ความมั่งคั่งในมือย่อมเติบโตต่อไปได้
ส่วนราชการในแถบเจียงหนานคิดจะรับเสด็จฮ่องเต้ด้วยการสร้าง พระตำหนักที่ประทับชั่วคราว จึงต้องตามตัวเหล่าพ่อค้าเกลือมาออกเงินให้ เดิมไม่อาจนับว่าเป็นข่าวดี แต่หากยึดโยงกับใบอนุญาตค้าเกลือของปีหน้า นั่นย่อมเป็นการค้าที่หากเจ้าไม่ทำผู้อื่นย่อมทำ หากยอมจำนนจะต้องถูก เบียดยึดตำแหน่ง
เพราะฉะนั้นทั้งโหยวฟางอิ๋นและเหรินเหวยจื้อจึงมาที่นี่
แต่นาง
