ะย่ะค่ะ”
ครานี้เสิ่นเจี้ยถึงแลประเมินอย่างจริงจัง
เจียงเสวี่ยหนิงเองก็อดแปลกใจไม่ได้
เสิ่นเจี้ยครุ่นคิดก่อนให้เจิ้งเปั่าคลี่คลายสถานการณ์และออกเงินแทน ผู้ครองตำแหน่งทั่นฮวาผู้แปลกประหลาดท่านนี้ ท้ายสุดจึงให้นำตัวอีกฝั่ายมาพูดคุย
เสิ่นเจี้ยมีฐานะสูงส่งเป็นถึงโอรสสวรรค์จึงจำผู้ใดไม่ใคร่ได้ ทว่าผู้ได้รับตำแหน่งทั่นฮวาอย่างเว่ยเหลียงต่อให้จำหน้าตาเสิ่นเจี้ยไม่ได้ ก็ยังจำเจิ้งเปั่าผู้ยืนหน้าบันไดยามประกาศรายชื่อในพระราชวังวันนั้นได้ จึงตั้งท่าจะเข้า มาคำนับ
ยังดีที่เสิ่นเจี้ยหยุดไว้ทันเวลา
จากนั้นจึงถามด้วยความงุนงงอย่างยิ่งว่า ซื้อของไร้สาระกองนี้มา ต้องการทำสิ่งใดกันแน่
เหงื่อเย็นแตกพลั่กเต็มศีรษะเว่ยเหลียง ตอบเพียงว่าตนมีงานอดิเรกที่ไม่เหมาะสมจะนำมาโอ้อวด ชื่นชอบการศึกษาค้นคว้าเรื่องสวนไร่เป็นนิสัย หวังว่าเสิ่นเจี้ยจะไม่ถือโทษ
เสิ่นเจี้ยมองผลไม้ที่เขากอดไว้ในอ้อมอกแล้วส่ายศีรษะเสิ่นเจี้ยเองก็ไม่ทราบหรอกว่าทั่นฮวาผู้นี้ไม่สนใจการงานหรือมี ความคิดอื่นแอบแฝง แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ลงโทษ บอกแค่ว่า “การมีงานอดิเรกนอกเหนืองานหลักไว้ฆ่าเวลาบ้างใช่เรื่องอภัยไม่ได้เสียเมื่อไหร่ จะนำกลับไปศึกษาค้นคว้าก็ทำไปเถิด ถึงอย่างไรเราก็เป็นผู้ออกเงิน วันหน้าหากค้นคว้าได้ผลใดเข้าจริง ๆ อย่าลืมส่งเข้าวังมาตอบแทนก็พอ แม้เราจะไม่ได้ชื่นชอบสิ่งนี้ ทว่าฮองเฮาตะกละมากทีเดียว อาจชอบกินก็เป็นได้”
เจียงเสวี่ยหนิงยื
