!
เซี่ยเวยเปิดแผลนางเข้าพอดี
นางเริ่มออกแรงดิ้นรน ถลึงตาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันโพล่งเสียงแหลม “เกี่ยวอะไรกับเขาด้วย! ข้าคนนี้เลวตั้งขนาดไหน นิสัยย่ำแย่ตั้งเท่าไร มิใช่เซียนเซิงทราบดีแก่ใจมานานแล้วหรอกหรือหญิงบ้านนอกไหนเลยจะไป ก้าวเข้าห้องโถงอันหรูหราได้! เมืองหลวงมิใช่ที่ที่ข้าสมควรอยู่มาตั้งแต่แรก อยู่ที่นี่แต่ละวันไม่ต่างอะไรกับนอนในกระทะน้ำมัน ไม่อาจมีวันอันสงบสุข ไม่เคยมีวันใดได้สบายใจ! แล้วเหตุใดข้าจะออกไปไม่ได้”
แต่ละวันไม่ต่างอะไรกับนอนในกระทะน้ำมันไม่อาจมีวันอันสงบสุข ไม่เคยมีวันใดได้สบายใจ
แพขนตาห่มคลุม เซี่ยเวยจับจ้องนาง
กลับรู้สึกว่าท่าทางขัดขืนสุดชีวิตราวสัตว์ถูกต้อนจนมุมของนางช่าง น่าขันถึงขนาดชวนสิ้นหวัง น้ำเสียงเนิบนาบแฝงการเสียดแทงอันเยียบเย็น “มีแต่คนขี้ขลาดที่คิดเช่นนี้ หนิงรอง เจ้าไม่ใช่เด็กน้อยอีกแล้ว อย่าทำตามอำเภอใจไม่เข้าเรื่องอีกเลย”
เจียงเสวี่ยหนิงแกะมือเขาออก
เขาไม่ขยับเขยื้อนสักนิด รู้สึกว่านางเอาแต่หลบเลี่ยงเขาราวกับหลบงูหลบแมงปั่อง มองเขาเป็นเช่นน้ำหลากสัตว์ร้ายอย่างเอาเป็นเอาตายแต่ เขากลับไม่รู้ว่าตรงไหนของตนกันแน่ที่พาให้นางหวาดหวั่นนัก…
ชั่วขณะนั้น ความโศกเศร้ากลับผุดขึ้นบางเบา
สุดท้ายจึงผ่อนเสียงเอ่ยผะแผ่ว “หนิงรอง อยู่ต่อเถอะ”
น้ำตารื้นขอบตาของเจียงเสวี่ยหนิง “ปล่อยข้า!”
เซี่ยเวยทำเหมือนไม่ได้ยิน “องค์หญิงออกไปอภิเษกสมรสแล้ว ข้า ไม่อาจทำเรื่องที่รับปากกั
