บี่ ไม่มีนิกายสวรรค์ ไม่มี ราชสำนัก ไม่มีชาติกำเนิด อีกทั้งไม่มีการล้างแค้น มีแค่ฟั้าดินกว้างใหญ่ ไพศาลกับคนสองคนที่ต้องการมีชีวิตต่อ
แต่เจียงเสวี่ยหนิงกลับบอกว่า ไม่ต้องให้เขาชดใช้คืนแล้ว นางไม่สนใจ
ในความเย็นชาซุกซ่อนความชิงชัง ดูเหมือนความรู้สึกนี้จะเกิดขึ้น ตอนพบหน้านางโดยบังเอิญไม่กี่คราในเมืองหลวงช่วงระยะหลัง
เซี่ยเวยรู้สึกเจ็บปวดหน้าอกคล้ายถูกบีบ
ความเจ็บมาเยือนรวดเร็วทั้งยังไม่คุ้นเคย เขาไม่ทันวิเคราะห์จำแนก ว่าเป็นความรู้สึกเช่นไรก็เวียนหัวมึนงง บอกแค่ว่า “ไม่ต้องการก็ไม่เป็นไรถึงอย่างไรเมืองหลวงก็มีทุกสิ่ง…”
เจียงเสวี่ยหนิงถูกกดดันจนสติแทบพังครืนระเบิดโทสะตะคอกใส่เขา “มีทุกสิ่งยกเว้นอิสระ!”
เซี่ยเวยกล่าว “ไฉนเจ้าถึงไม่เข้าใจ”
เจียงเสวี่ยหนิงร้อง “ปล่อย!”
เซี่ยเวยกล่าวกับนางทีละคำทีละประโยค “ใต้หล้านี้ที่แท้แล้วไร้ซึ่งอิสรภาพอันแท้จริง ต่อให้หนีไปสุดหล้าฟั้าเขียว ตราบใดยังเหลือความอาวรณ์ก็ย่อมถูกกักขังในกรงไปตลอดกาล!ท้ายที่สุดเจ้าจะต้องกลับมา อยู่ดี…”
โดยมากความจริงบนโลกก็ล้วนโหดร้ายเกินไป ห่อหุ้มด้วยพุ่มไม้หนามแหลมคมชั้นแล้วชั้นเล่า ไม่เพียงเอ่ยไปก็ไม่เข้าหู กลับจะยังทิ่มแทงจนผู้ฟังต้องตั้งกำแพงปั้องกันทั่วทั้งตัวปกปั้องตนเองไว้ด้านในแน่นหนา
ความพรั่นพรึงไม่เพียงมิได้ทุเลา ตรงข้ามกลับถาโถมกว่าเก่า
เจียงเสวี่ยหนิงเองก็ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วตนหวาดกลัวเซี่ยเวยผู้นี้หรือ หวาดกล
