ี่ว์เสี่ยนโดยไร้คำพูดความสามารถด้านการอ่านสีหน้าวาจาของหลี่ว์เสี่ยนเยี่ยมยอดระดับใดเล่า เขาพลันรับรู้ได้ว่านางคล้ายจะยังไม่พึงพอใจ ดวงตาพลันวาบประกายกว่าเก่า “ยังไม่พอใจหรือ”
เจียงเสวี่ยหนิงเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง ตอบตามตรงว่า “จะมอบให้ รองราชครูเซี่ย”
หลี่ว์เสี่ยน “…”
รอยยิ้มประจบเอาใจบนหน้าหลี่ว์เสี่ยนผู้เตรียมหลอกไถเงินก้อนโต จากเจียงเสวี่ยหนิงด้วยพิณบ้าน ๆ อย่างโหดเหี้ยมแข็งค้างแทบจะทันที มือที่เพิ่งชี้พิณติดราคาห้าพันตำลึงแต่มูลค่าแท้จริงแค่หนึ่งพันสามร้อยก็ คล้ายถูกแช่แข็ง ชักกลับช้า ๆ
เขารู้สึกเหมือนกระอักเลือดอยู่ในคอ
จะต้มตุ๋นเจียงเสวี่ยหนิงน่ะง่าย ถึงอย่างไรนางก็แยกของดีเลวไม่ออก แต่หากพิณคันนี้ถูกส่งให้ฝังเซี่ยเวยจริง เหอะ ๆ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าผู้ขายคือเขาที่หลายปีมานี้ถูกคนแซ่เซี่ยจิกหัวใช้เยี่ยงทาสหรือไม่ ขอเพียงเซี่ยเวย มองออกว่าเป็นพิณชั้นเลว ตัวเขายิ่งจะต้องได้ร้องไห้หาบิดามารดรหนัก กว่าใครแน่!
หลี่ว์เสี่ยนพินิจพิจารณาเจียงเสวี่ยหนิงด้วยสายตาเปลี่ยนไป ครุ่นคิด แต่ว่าคุณหนูผู้นี้ที่แท้จงใจหลอกเขาหรือเปล่า
แต่จะจงใจหรือไม่ ความคิดฉบับพ่อค้าหน้าเลือดที่มีแต่เดิมก็ปลิวหายหมดเกลี้ยง
เขาเลิกม่านประตูห้องด้านใน ประดับรอยยิ้มอบอุ่นเป็นมิตรบนหน้าเสียใหม่ เอ่ยว่า “เชิญท่านด้านใน ข้าจะให้เด็กนำพิณเหล่านั้นมา”
ผ่านไปไม่นาน เจียงเสวี่ยหนิงก็ล้วงเงินสี่พันตำลึงซื้อพิณคันหนึ่ง ก่อนจ
