แทน จับจีบแต่ละชิ้นอย่างว่องไว รอน้ำเดือดปุดแล้วค่อยหย่อนลงไป
ผ่านไปครู่ใหญ่เสียงร้องไห้ในห้องอักษรจึงเบาลง
เจียงเสวี่ยหนิงนั่งกอดเข่าบนพื้น สายตาว่างเปล่าจับอยู่ที่ปลายแขนเสื้อสีเข้มของจางเจอรับรู้ถึงการเล่นตลกของโชคชะตา
เคยนึกว่าเมื่อได้กลับชาติมาเกิดแล้วจะได้กอบกู้ทุกสิ่ง เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น
แต่จะคาดคิดได้อย่างไร…
ว่าผู้ที่นางห่วงใยที่สุด ไม่อยากทำร้ายที่สุดจะหวนกลับมาพร้อมความทรงจำเช่นกัน
ส่วนจางเจอไม่กล่าวอะไรสักประโยคระหว่างอีกฝั่ายคร่ำครวญ เพียงอยู่เคียงข้างปล่อยให้การสะอื้นแต่ละครั้งฉีกหัวใจเขาเป็นริ้ว มอบความรู้สึกรุนแรงของการยังมีชีวิตอยู่
มีแค่ความเจ็บปวดทรมานอันลึกล้ำที่สุดและมีแค่ช่วงเวลาที่อยู่ต่อหน้านางเท่านั้นความสุขทุกข์และโลภโกรธหลงอันแจ่มชัดที่กดทับไว้ลึกล้ำภายใต้เปลือกเย็นชาเคร่งขรึมในเวลาปกติ จะก่อตัวขึ้นมาให้เขาได้สัมผัส ทวีทับทุกวี่วันจนไม่อาจทำลาย
แต่ความเสียหายในอดีตที่เขาเคยได้รับรุนแรงเกินทานทนไหว กระทั่งตอนนึกย้อนก็ยังคล้ายทาทับด้วยสีโลหิต
บนทางเดินสายยาวในวังหลวงยามดึกสงัดคืนนั้น นางหลุบสายตา สละมาดยโส ดึงแขนเสื้อเขาหลอกเขาว่านับต่อแต่นี้จะประพฤติตนเป็น คนดีอ้อนวอนขอให้ช่วยเหลือนางสักนิด
วังหลวงแฝงอันตรายทุกสารทิศ
เซียวซูกำลังตั้งครรภ์ นางขับเคี่ยวกับตระกูลเซียวดุเดือดนัก ถลำตัว ลึกเกินไปในตำแหน่งนั้นจะถอยออกมาก็ไม่อาจกระทำ และหากพ่ายแพ้ก็หมายถึงตาย
โจว
