อิ๋นจือคือคนสนิทของนาง
โหดเหี้ยมอำมหิต รวมหัวเพื่อประโยชน์ส่วนตน
ไม่ว่าด้วยกฎหมายหรือด้วยตรรกะ ล้วนไม่มีเหตุผลให้เขาปล่อยคน ผู้นี้ไป สมควรฉวยโอกาสตอนที่เรื่องการหาสมัครพรรคพวกเพื่อทำการ มิชอบและการซื้อขายตำแหน่งของอีกฝั่ายถูกขุดคุ้ย เก็บกวาดผู้กระทำผิดทั้งหมดในคราวเดียวเสียดีกว่า เช่นนี้จะได้ไม่ผิดต่อตนเองที่รักษากฎหมายมานานปีและซื่อตรงมาทั้งชีวิต
ทว่าในวันไต่สวนของสามตุลาการ เขานั่งบนเบื้องสูงในศาล มองดู หลักฐานการกระทำผิดข้อแล้วข้อเล่าบนเอกสารคดี ยกพู่กัน แต่กลับจด ไม่ลงเป็นเวลานาน…
ครั้นตัดสินคดีเมื่อใด แน่นอนว่าย่อมกำจัดโจวอิ๋นจือได้ ทว่าเจียง เสวี่ยหนิงพัวพันกับคนผู้นี้มากเหลือเกิน
โจวอิ๋นจือล้ม เท่ากับนางถึงฆาตเขาไม่เพียงกำลังพิพากษาคดี แต่ยังพิพากษาความเป็นตายของนาง!
จางเจอรับราชการเป็นขุนนางในราชสำนักตลอดเวลาเกือบสิบปี นั่นเป็นคราแรกที่เขาไม่อาจทำใจลงพู่กัน และเป็นคราเดียวที่บิดเบือนกฎเพื่อ กิจส่วนตัว…
หลังจากนั้นผลลัพธ์ก็ย่ำแย่แบบไร้ทางหวนคืนจนลืมไม่ลง ภายในคุก ซึ่งคลุ้งกลิ่นอับเน่าคาวเลือด พัศดีที่รู้จักกันมีท่าทีอดกลั้นไม่ไหวยามลอบส่งยารักษาแผลให้ แจ้งข่าวมรณกรรมของมารดาเขา…
เจี่ยงซื่ออาศัยลำพัง สภาพร่างกายไม่ดีมาแต่เดิม ครั้นได้ยินว่าเขา ถูกจับเข้าคุกพลันโศกเศร้าเจียนขาดใจ กระนั้นกลับมุ่งมั่นร้องขอความ เป็นธรรมเพื่อเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ตีกลองร้องทุกข์ทั้งหมดที่มีในศาลา ว่า
